Hubble in de revisie

Op zoek naar antwoorden op de vraag hoe sterrenstelsels, sterren en planeten ontstaan, ontdekte hij eerder dit jaar op 7500 lichtjaar van de aarde de Carinanevel. Deze zuil van stof en gas is een kraamkamer van sterren waar de pasgeboren exemplaren fel oplichten. In mei 2009 kreeg de Hubble-telescoop zijn – waarschijnlijk laatste – ‘grote beurt’. Een team van astronauten, onder wie ruimtewandelaar John Grunsfeld (linksboven), bezocht de zwevende sterrenwacht om de stroomvoorziening en het besturingssysteem te herstellen. Het team plaatste ook een nieuwe camera en spectrograaf, en repareerde twee andere instrumenten. Hubble kan nu meer gegevens verwerken dan ooit. “De telescoop is weer in topconditie,” zegt Ken Sembach, lid van het Hubble-team bij het Space Telescope Science Institute. “Het publiek kan nog heel wat moois verwachten.” Hubble levert al bijna twintig jaar prachtige opnamen van sterrenstelsels, exploderende sterren en mysterieuze nevels. Door de verbeterde lichtgevoeligheid en resolutie zal het beeldmateriaal nóg spectaculairder worden. Kort na de revisie werd de telescoop gericht op een donker deel van het heelal om vier dagen lang infraroodstraling op te vangen, afkomstig van de zwakste bronnen. Het leverde wazige stipjes op, ‘slechts een handjevol pixels’, volgens astrofysicus Garth Illingworth van de University of California in Santa Cruz. Na analyse door een computer bleek het te gaan om de verst van ons verwijderde en daarmee de oudste objecten die ooit zijn waargenomen – kleine geklonterde sterrenstelsels die 13,1 miljard jaar geleden oplichtten. Het heelal zelf is 13,7 miljard jaar oud. “Met de nieuwe camera komt het zicht op het ontstaan van het heelal een paar honderd miljoen jaar dichterbij,” zegt Illingworth. Het scheelt niet veel of Hubble gunt ons in zijn nadagen een blik op het begin van de tijd.Carinanevel, astronauten, John Grunsfeld, Hubble, Space Telescope Science Institute, sterrenstelsels, exploderende sterren, mysterieuze nevels, Garth Illingworth,