Ze lijken maar wat in het wilde weg te vliegen, van de ene bloem naar de andere, maar in werkelijkheid is de dans van de hommel gebaseerd op een verfijnde choreografie.
Ze lijken maar wat in het wilde weg te vliegen, van de ene bloem naar de andere, maar in werkelijkheid is de dans van de hommel gebaseerd op een verfijnde choreografie. Hoewel zijn brein niet groter is dan een graszaadje, blijkt de gewone aardhommel het bekende wiskundige handelsreizigersprobleem uitstekend te kunnen oplossen, hebben onderzoekers van de Queen Mary, University of London vastgesteld.
Dat probleem draait om de vraag wat de kortste route is tussen diverse steden – of, in dit geval, bloemen. Computers die het probleem willen oplossen kunnen terugvallen op hun enorme rekenkracht door alle mogelijkheden na te lopen. Bombus terrestris doet het via trial and error, door gebruik te maken van zijn ruimtelijke geheugen. Waarom de bijen dat doen is duidelijk: vliegen is uitermate vermoeiend. Nu proberen de onderzoekers te achterhalen hoé ze het doen. Kennis van de manier waarop de hommel zijn vliegroute bepaalt, zou kunnen worden gebruikt om bijvoorbeeld onze vervoers- en telecomnetwerken efficiënter te maken. De hommel intussen perfectioneert zijn dans, elke keer als hij op nectar uit gaat.
In labproeven vonden hommels de snelste route tussen zes bloemen zonder alle mogelijkheden te hebben geprobeerd. Elke hommel werd tachtig keer getest; hij bleek een steeds snellere route te vinden.
