lezen Wij

Catalina, het mysterieuze meisje dat in ondergronds Boekarest leefde

Bekijk Sluit

lezen Wij

Het meisje groeide op in weeshuizen en vond in tunnels onder Boekarest een familie. Maar ook drugs, en uiteindelijk de dood.

Datum
Auteur
Coburn Dukehart
Fotograaf
Massimo Branca

Fotograaf en antropoloog Massimo Branca ontmoette Catalina voor het eerst in 2013, toen ze 17 jaar oud was. “Haar grote zwarte ogen werden mysterieuzer hoe langer ik ernaar keek,” zegt hij. “Het duurde even voor ik echt begreep wat ze allemaal had doorstaan in haar korte leven.”

Catalina op haar zeventiende. Ze groeide op in weeshuizen en leeft in de tunnels van Boekarest sinds haar twaalfde. Foto: Massimo Branca

Catalina leefde indertijd met een groep daklozen rond en onder Gara de Nord, het belangrijkste treinstation in Boekarest. Ze was als baby achtergelaten bij een ziekenhuis. Tot haar zesde verbleef ze in weeshuizen, daarna moest ze terug naar haar familie, waar ze wegliep op haar twaalfde. Op haar dertiende injecteerde ze zich voor het eerst met verdovende middelen.

Branca fotografeerde Catalina’s leven als deel van een groter project ‘Inside Outside Under Bucharest’, waarmee hij de levens van mensen die in tunnels onder de stad wonen documenteert. De warme, krappe en vochtige tunnels werden gebouwd door voormalig dictator Nicolae Ceausescu, die er een centraal verwarmingssysteem wilde aanleggen. Nu is het een thuis van verschillende generaties straatkinderen en volwassenen die er komen via gaten in de grond.

In de winter leven zo'n veertig mensen samen in op een ruimte van een paar vierkante meter. Foto: Massimo Branca

Branca en zijn vriend Igor Marchesan kwamen voor het eerst in de tunnels in juli 2013, nadat ze toestemming kregen van een man die zichzelf Bruce Lee noemt en die zichzelf als leider van leven in de tunnel opstelt. Branca moest Lee ervan overtuigen dat ze niet snel wat foto’s kwamen maken, maar de sociale relaties in de groep vanuit antropologisch perspectief wilde bestuderen.

“Ik wil dat mensen begrijpen wat er in de straten gebeurt, zodat ze toleranter worden als ze daklozen tegenkomen,” zegt Branca. “Ik wil dat het publiek zich kan voorstellen hoe het is om onder de grond te leven, zonder dat hun zicht vertroebeld wordt door medelijden, vooroordelen of angst.”

Verveling is normaal in de tunnels, aangezien er weinig te doen is naast het gebruiken van drugs. Maar Catalina schreef ook graag. Foto: Massimo Branca

Volgens Branca lijden de meeste bewoners van de tunnel aan tuberculose, hepatitis of hiv, en zijn ze verslaafd aan verschillende drugs, zoals heroïne, mephodrone en Aurolac, een zilveren verf die ze inhaleren. Hij zegt dat de meesten in de tunnels belandden door gebrek aan een stabiel thuis. De meesten zijn voormalige weeskinderen, mensen die afgesneden zijn van hun familie door hiv of thuis wegliepen door armoede of mishandeling.

Catalina (links) en Bruce Lee (midden) tijdens een stroomstoring. Voordat Lee er woonde (de leider van de tunnels) was er geen elektriciteit en waren er enkel kaarsen als verlichting. Foto: Massimo Branca

Branca zegt dat het niet de bedoeling is met zijn beelden te shockeren. Hij wil dat mensen empathie kunnen opbrengen voor de mensen op de foto’s. Hij wil dat mensen begrijpen hoe de bewoners van de tunnel daar terecht kwamen, en dat mensen als Catalina compassie en liefde verdienen.

Branca zegt dat Catalina altijd voorzichtig lachte, een beetje beschaamd omdat ze enkele jaren terug een van haar voorste tanden kwijt was geraakt. Foto: Massimo Branca

“Ik denk dat schokkende beelden een afstand scheppen tussen de kijker en het onderwerp, en dat is helemaal niet de bedoeling,” zegt hij. “Ik wil dat het publiek begrijpt dat zei in dezelfde situatie terecht kunnen komen, en ik wil dat mensen hun houding tegenover deze mensen veranderen.”

Hoewel Branca als antropologisch onderzoeker in de tunnels verbleef, probeerde hij Catalina te helpen. In januari 2014 viel ze flauw nadat ze rook van een kapotte generator inhaleerde en verbrandde ze haar been ernstig aan een van de verwarmingsbuizen. Branca bracht haar naar het ziekenhuis, en daarna naar een veilige plek, waar ze probeerde af te kicken van drugs. Ze zwoor dat ze voorgoed wilde stoppen, maar even later smeekte ze hem haar terug naar de tunnels te brengen, waar ze al snel weer aan de drugs ging.

Catalina probeerde een tijdje van de drugs weg te blijven. Het enige wat ze toen deed was eten en slapen, in een poging van haar pijn af te komen. Foto: Massimo Branca

“Ik ben ook maar een mens en probeerde haar zo goed als ik kon te helpen. Ze voelde als een zus of een dochter voor me,” zegt Branca. “Ik wist dat ze niet gezond was, maar veel anderen in de tunnels waren er slechter aan toe. Ze was heel onafhankelijk, en ik dacht er nooit aan dat ze weleens zou kunnen sterven.”

28 mei 2014, een maand nadat ze 18 werd, stierf Catalina. Officieel stierf ze aan een hartstilstand, maar eigenlijk was het de combinatie van aids en een infectie van een drugsnaald die naar haar brein reisde. Branca was in Italië toen hij het nieuws hoorde, en snelde terug naar Roemenië voor de begrafenis, die werd betaald door haar familie uit de tunnels.

Catalina stierf 28 mei 2014, een maand nadat ze achttien jaar oud werd. Haar vriend Santo (rechtsbeneden) vroeg naast haar begraven te worden, ook hij heeft hiv. Foto: Massimo Branca

Bekijk ook

Ads for you!

Beste bezoeker,

We zien dat je waarschijnlijk een adblocker of andere software gebruikt die onze banners ontregelt.
Dat vinden we jammer, hiermee missen we inkomsten voor onze site die we hard nodig hebben.
Merk daarom onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Dankjewel voor je tijd.
National Geographic Nederland/België

Sluiten