Vreemde vogels

Servaas Neijens 03-08-2012 13:57

Op hoge snelheid rijdt de afgetrapte bestelwagen vóór me door diepe moddergeulen in de binnenlanden van Drenthe. ‘Slecht zandpad’, waarschuwt een bord, maar dat had ik al gezien. Zelf rijd ik in mijn stadsautootje, dat maar nauwelijks opgewassen is tegen deze expeditie buiten de bebouwde kom. "Stef verslijt elk seizoen een auto," vertelt bioloog Monique van Helvert, die naast me zit. Ik moet sleuren aan mijn stuur, en de hoge snelheid blijkt een reden te hebben. Het is de enige manier om in het spoor te blijven, bij een lagere snelheid verliezen de wielen hun grip. En scheer ik richting berm. Dan houden we halt.
Stef, voor wiens stuurmanskunsten ik inmiddels meer bewondering heb gekregen, is Stef Waasdorp. ‘Ecologisch veldassistent’ is zijn officiële functieomschrijving. Wat dat inhoudt zal ik spoedig ervaren. We zijn op weg naar de nestplaatsen van de grauwe klauwier, een bedreigde vogel die hier elk jaar van mei tot september vertoeft om te broeden. Onze koude winter brengt hij door in Zuidelijk Afrika.
Uit de bestelwagen komen twee lange metalen palen en een klein zakje. “Daar zitten ze,” zegt Stef, terwijl hij naar een verderop gelegen bosschage wijst. Stef rijdt de hele zomer rond in Drenthe op zoek naar klauwiernesten, om ze te tellen en om ze te ringen. En, in het kader van een onderzoek van de Stichting Bargerveen, om ze te vangen voor Van Helvert, die ze dan kan voorzien van een geolocator (zie National Geographic Magazine dat uitkomt in september 2012).
Met de twee palen verdwijnt hij in het veld. Uit het zakje komt een mistnet, bijna onzichtbaar tegen de achtergrond van weide en struiken. “Ik zet ze daar neer, haaks op die houtwal, niet ver van het nest” zegt hij. Dan kan ik ze opjagen en vliegen ze hopelijk in het net.” Terwijl hij bezig is vertelt hij voortdurend welke vogels hij ziet in de verte. Met veel moeite zie ik ook de stippen die hij schijnbaar achteloos van een naam voorziet. En zelfs met mijn verrekijker lukt het me maar half om te onderscheiden om welke soort het gaat. “Hij doet dit ook al vanaf zijn achtste,” stelt van Helvert mij gerust.
Stef WaasdorpAls de netten staan vraagt Stef ons op een afstand te gaan toekijken. Zelf verdwijnt hij ook uit het zicht, achter de bosjes. Op enkele honderden meters afstand wachten we geduldig. Dan, na een minuut of tien, komt Stef met een grote grijns onverwacht uit het kreupelhout tevoorschijn. In zijn hand heeft hij een kleine, gevlekte, bruinachtige vogel. Een vrouwtjesklauwier.
Met grote trefzekerheid voorziet hij de vogel van haar ringen. Fel gekleurde, om ze ook van een afstand te kunnen herkennen, en een ‘officiele’ metalen ring met nummer. De lengte van een poot en vleugel worden gemeten en de vogel wordt gewogen. Alles wordt nauwkeurig bijgehouden in een logboek. Na het aanbrengen van de geolocator krijgt de vogel haar vrijheid terug. Stef houdt nauwkeurig in de gaten hoe het diertje wegvliegt. “Ik wil dat het goed gaat met de vogels,” zegt hij.

PS: Tien dagen na mijn bezoek aan de grauwe klauwieren krijg ik een emailtje van de onderzoekers. De auto van Stef is total loss verklaard...

loading ...
Meer van deze redacteur
Servaas Neijens


Social Media
NatGeoNL 22-12-14 10:55 Toch al ernstig bedreigde diersoorten worden door een olieramp voor de kust van Bangladesh zwaar getroffen. ow.ly/GdBRv