Apeldoorn. Mijn Apeldoorn. Het groene dorp wat je gerust een stad mag noemen met een rijke historie. Prachtig gelegen aan de rand van de Veluwe. De regio staat bekend om haar sprengen, de papierindustrie, de Apenheul en natuurlijk Paleis het Loo en haar schitterende tuinen. Iets verder op staat een obelisk genaamd de Naald. Deze staat op het kruispunt waar vandaan drie kaasrechte wegen vertrekken. Eén daarvan is de Loolaan. Een schitterende laan die het paleis verbindt met het centrum. Ik noem ‘m ook wel de ‘royal mile’. Het is zover. Vandaag is het feest en dat feest vieren we samen met de koninklijke familie in Apeldoorn. Het is vandaag prachtig weer. Ik heb besloten om naar het Oranjepark te gaan. Daar komt de koninklijke familie ’s ochtends aan. Terwijl ik, gewapend met de camera, op de fiets richting het park rijd, wordt het steeds drukker en drukker. Mensen zijn vrolijk en zijn uitgedost in rood, wit, blauw en oranje. Ik realiseer me dat ik daar niet bij stil heb gestaan, maar het maakt mij niet uit en rijd door. Een aantal oude vliegtuigen vliegen vrij laag over mij heen. Aangekomen plaats ik mijn fiets tegen een hek en loop richting de aankomst plek. Het is druk, behoorlijk druk. Er heerst een uitgelaten en vrolijke stemming. Geen uitzonderingen. Mensen zijn toleranter dan normaal. Ik heb een redelijke plek vooraan gevonden. Hoewel niet ideaal, maar ik heb zicht op de burgermeester, de commissaris van de koningin van Gelderland en nog enkele andere hoge pieten. Ik begin wat foto’s te maken om te kijken of het resultaat goed is. En dan is het zover. De bus met de koninklijke familie komt eraan. Op nog geen meter van mij af zie ik koningin Beatrix, prins Willem-Alexander en prinses Maxima zitten. Ze zien er vrolijk uit en lijken er wel zin in te hebben. De bus stopt en ze stappen uit. Ze worden verwelkomd met een aanhoudend gejuich en geklap. Het feest kan nu echt beginnen. Kinderen beginnen te zingen en iedereen probeert een foto te maken. Ze verdwijnen tussen de menigte. Ik loop wat verder en ga verder het Oranjepark in. Ik besluit te wachten bij het paviljoen. Na een half uurtje komen ze de trap op het paviljoen in. De koningin voorop. Ze zwaait alle kanten op, zodat iedereen het ziet. De rest van de koninklijke familie volgt. De koningin staat er tussenin en ze doet me denken aan mijn oma. Na het welkomstwoord van de burgermeester barst het feest nu helemaal los. Iedereen geniet duidelijk en de sfeer is echt geweldig. Ik blij staan en probeer ze te volgen. Ze lopen aan de overkant van het park en hebben er nu tweederde opzitten. Ik loop het park weer uit. Ik twijfel. Zal ik richting de naald lopen? Het is er druk, heel erg druk. Ik besluit mijn fiets te pakken en de rest op de televisie te volgen. Aangekomen zet ik de TV aan en zie hoe ze bij de grote kerk de bus instappen. Het lijkt een triomftocht over de door mij genoemde ‘royal mile’. Mensen staan rij aan rij te kijken. Ze zingen, ze zwaaien. De mensen genieten zichtbaar en stralen. De historische stoet, ter ere van de 100ste geboortedag van Juliana, passeert de bus. De Loolaan ziet er prachtig uit. Voor mij is het de mooiste laan van Apeldoorn. Ze zijn er bijna. Ze rijden op de Zwolseweg en dan… …een dreun… een zwarte auto raast zwaar beschadigd richting de bus en ramt de Naald en mist op een haar na een agente. Even is het stil… Ik zie mensen liggen, hoor toeschouwers gillen. De feestelijke stemming is verdwenen als donderslag bij heldere hemel. Als verstijfd kijk ik naar de beelden. Gebeurt dit echt? Of is dit een stunt? Ik geloof het niet. De herhaling komt en mijn adem stokt in mijn keel. Het is echt! Mijn god…! Terwijl de koninklijke familie, zeer aangedaan, in veiligheid wordt gebracht, komt de hulpverlening snel op gang. Iedereen die kan helpt……. Bij het zien van deze beelden en het beeld van het huilende meisje, met de prachtige oranje strikjes in het haar, veeg ik mijn tranen uit mijn ogen. Apeldoorn. Mijn Apeldoorn. Het groene dorp wat je gerust een stad mag noemen met een rijke historie en prachtig gelegen aan de rand van Veluwe. De regio staat bekend om haar sprengen, de papierindustrie, de Apenheul en natuurlijk Paleis het Loo en haar schitterende tuinen en… de aanslag. Alwin le Fèbre, Apeldoorn 30 april 2009 p.s. Deze tekst is voor mij een manier om de gebeurtenis te verwerken. Elke keer als je langs de plek rijd, dan wordt je geconfronteerd met wat er gebeurd is.