Tijdens mijn speurtochtjes door het struikgewas in de Camargue dit jaar, verbaasde ik mij over de zeer grote hoeveelheid witte slakjes die ik aantrof in enkele veldjes, op sommige paaltjes en takjes wel tientallen bij elkaar. In eerste instantie heb getracht hier wat abstracte beelden van te creëren, maar geen van deze beelden werd echt sprekend voor mij. Gedurende de dag zat er uiteraard geen beweging in (op zich niet verkeerd als je ze op de foto wil vastleggen) en waren de slakkenhuisjes goed afgesloten tegen uitdroging door de hitte met het vliesje van opgedroogd slijm. Rond de schemering zag ik dat de slakjes actief werden en werden mijn mogelijkheden voor een minder statische foto wat vergroot. De witte huisjes in de schemering waren een fotografische uitdaging, maar door de zichtbaarheid van de slakjes zelf met hun oogjes op de tentakels werden het uiteindelijk beelden die mij al meer aanspraken. Tijd om mij weer te richten op de andere bewoners van het struikgewas en de dagen daarna heb ik niet meer naar deze slakjes omgekeken……..totdat ik dit beeld aantrof in de “tuin” van een van de lokale bewoners. Eindelijk had ik mijn beeld van de slakjes compleet op een wijze die ik onbewust voor ogen had. Deze wants (Carpocoris Mediterraneus) was de kers op de taart die voor mij het beeld van deze slakjes in hun omgeving compleet maakten.