Ieder jaar, zo begin maart openen de Canadese jagers de jacht op zeehonden. Ik maakte deze fotoreeks in maart 1999. Het maximale quotum zadelrobben dat, louter om hun pels mocht worden gedood, was destijds 275.000 per seizoen. Een evenredig aantal baby's echter, sterft door verdrinking omdat ze nog niet kunnen zwemmen. Stel je voor: Eén van de enorme ijsschotsen van vele kilometers omvang, waarop her en der verspreid groepjes zeehonden liggen. Plotseling wordt de vredige rust ruw verstoord wanneer een ijsbreker de ijsschots ramt en het ijs opschuift, totdat onder zijn gewicht het ijs met daarop de zeehondjes breekt en een deel van de jongen in zee verdwijnt. In het kielzog van de ijsbreker komen de vissersbootjes, de jagers springen op het besneeuwde ijs, rennen op een groepje robben af en beginnen te knuppelen. De jager is verplicht de zeehond zo snel mogelijk te doden. Echter, om te voorkomen dat de rest van de groep wegvlucht worden er vast wat flinke tikken uitgedeeld. Op die manier kan het gebeuren dat degene die de eerste klap kreeg, een kwartier later pas aan de beurt is om echt gedood te worden... Er mag, dankzij de protesten, niet meer gejaagd worden op robben die nog in de witte vacht zitten. Na 12 tot 14 dagen raken de baby's hun witte vacht kwijt om plaats te maken voor de karakteristieke grijs/zwartgevlekte vacht van de zadelrob. Dan zijn het volgens de Canadese autoriteiten geen baby's meer. Om als waarnemer te worden toegelaten op dit "slagveld"wordt je eerst gescreend door het Fishery Department. De communicatie verloopt via een stem uit een kastje dat op tafel staat. We hebben de vraagsteller nooit gezien. Waarschijnlijk zat deze in een ander gebouw. Onze groep waarnemers, 2 vertegenwoordigers van de Nederlandse regering, 2 Telegraaf-journalisten, iemand van de IFAW en ikzelf als fotograaf werd het hemd van 't lijf gevraagd over het doel van onze komst, of we al eens eerder problemen hadden veroorzaakt e.d. We moesten papieren tekenen waarin we verklaarden dat we de jagers niet voor de voeten zouden lopen. De afstand tussen ons en hen moest op z'n minst 25 meter bedragen. Mochten de jagers in onze richting komen, dan moesten wij er zèlf zorg voor dragen dat de afstand minstens 25 meter bleef. Na enkele dagen kregen we toestemming en landden we per helikopter op de enorme ijsvlakte bij Newfoundland. Vanuit de lucht hadden we al het roodgekleurde ijs gezien waar de jagers met hun karwei bezig waren geweest. Zodra de robben van hun vacht waren ontdaan liet men de kadavers gewoon op het ijs liggen. Op ruime afstand maakte ik voor mijn krant o.a. beelden van enige jagers die zeehondenvellen op een soort slee laadden. Opeens kwamen er van links en rechts vier jagers in looppas in onze richting. Volgens de regels probeerden wij afstand te houden maar zij hadden andere bedoelingen met hun knuppels en vlijmscherpe messen. We probeerden zo snel mogelijk de heli te bereiken. Het oneffen landschap en mijn zware apparatuur belemmerden mij en de IFAW-medewerker en we werden door de jagers ingesloten.... In een soort Québec-kwek dat voor mij bijna onverstaanbaar was, gaven ze me dreigend te verstaan m'n fotomateriaal te willen hebben. Le film! le film! riepen ze telkens maar ik hield me van de domme en zei in het Nederlands dat ik niet begreep wat ze bedoelden. Toen kreeg de medewerker van IFAW plotseling een geweldige vuistslag in z'n gezicht. Mij werd te verstaan gegeven dat me hetzelfde zou overkomen als ik niet mijn foto- en filmmateriaal zou afgeven. Na nog een poging mijnerzijds greep een van de mannen mijn video-camera en sloopte met zijn bebloede handen het meganisme en haalde de cassette eruit. Ik verraadde mezelf door verontwaardigd "on peut pas fair ca!" te roepen en kreeg ook de nodige klappen. De helden zijn zelfs nog in de helikopter geweest om te zoeken naar nog meer foto/film materiaal. Ongeveer een kwartier na dit incident landde er een heli van de Royal Canadian Mounted Police. Onze piloot had hen gebeld. Allereerst werden de jagers, die er met mijn materiaal van door waren gegaan, ondervraagd. Mijn films werden meegenomen door de RCMP om bewijs te krijgen dat ik mij aan de 25 meter afstand had gehouden. Pas na een jaar kreeg ik mijn foto's en negatieven vanuit Canada opgestuurd samen met een brief waarin vermeld werd dat de vier jagers "VOORWAARDELIJK" waren veroordeeld. Nederland kent een verbod op het invoeren van zeehondenbont. Mij is overigens ter ore gekomen dat veel, met visolie gerelateerde producten, afkomstig zijn van gedode zeehonden. En dat mag wèl worden ingevoerd!!! Hoezo hypocriet.....