24-07-2012 17:03
Een boek dat in mijn studententijd een verpletterende indruk maakte, was Bury My Heart At Wounded Knee (1970), van de Amerikaanse schrijver Dee Brown. Op gepassioneerde wijze vertelt de auteur de bloedige en ongelijke strijd in de negentiende eeuw tussen oorspronkelijke bewoners van Amerika en de federale regering. Brown (1908-2002) kiest daarbij het standpunt van de indianen en velt een scherp oordeel over het onbetrouwbare en wrede optreden van de Amerikaanse overheid en haar strijdkrachten. Browns geschiedenis culmineert in de tragische Slag bij Wounded Knee, toen de US Seventh Cavalry in de winterkoude van 1890 een slachting aanrichtte onder de Sioux, waarbij ten minste 145 indianen het leven lieten, onder wie 44 vrouwen en 18 kinderen.
Browns boek verscheen in een periode dat een organisatie als de American Indian Movement (AIM) in de VS de rechten van de oorspronkelijke bevolking opeiste en het Amerikaanse optreden in de Vietnamoorlog wereldwijd op felle kritiek stuitte. De indianen waren in dat perspectief voor veel jongeren de ‘goede Amerikanen’, representanten van bedreigde wereld waarin vrede en rechtvaardigheid de maatstaf waren.
Het is sinds die roerige jaren betrekkelijk stil geworden rond de emancipatiestrijd van de Noord-Amerikaanse indianen, de kwestie heeft weinig internationale aandacht meer gevraagd. Hoe is het nu met de Oglala Sioux in het Pine Ridge-reservaat na de roemruchte bezetting van Wounded Knee in 1973 door indianenactivisten? Alexandra Fuller trok naar Pine Ridge en vertelt het verhaal van twee voorvechters die de levenswijze, cultuur en taal van de Oglala Sioux tegen de keer in willen conserveren. Een bijzonder dubbelportret.
