07-12-2011 18:00
Aanstekers, touw, netten, kinderspeelgoed en flessenresten: kunstenares Angela Haseltine Pozzi verzamelde samen met een team van vrijwilligers wekenlang afgedankt en gedumpt zeevuil en veranderde die lelijke realiteit in kunst: Henry, de reuzenvis. De hoeveelheid afval in de oceanen is in groeiende mate moeilijk te negeren. Dat vond Pozzi ook, zelfs - of misschien juist - in een tijd dat het leven haar niet toelachte. Na een lange tijd van ziekte stierf haar man tien jaar geleden aan de gevolgen van een hersentumor. Ze vond rust aan zee, maar tijdens de vele lange strandwandelingen die ze maakte, werd ze keer op keer geconfronteerd met een grote hoeveelheid aangespoeld materiaal.
Pozzi maakte meer zeedieren; rotzooi is er immers genoeg. En kijkende op de website van haar project - Washed Ashore - raakte ik meer en meer onder de indruk. Bijzonder mooi zijn de vaak meters hoge kunstwerken niet. Maar knap is het wel. De boodschap is duidelijk en je wordt op een creatieve manier met de neus op de feiten gedrukt. Even ontzagwekkend is de hoeveelheid werk die elk project behelst. Ze verzamelt het afval, sorteert het en maakt het schoon. En elke dag wacht er meer troep op haar.
Pozzi raakt mensen. Dat doet ze al jaren. Middels school- of voorlichtingsprojecten, workshops en dus ook met haar reizende expositie Washed Ashore die inmiddels 16 sculpturen telt. Ze raakte mij ook. Ik ben benieuwd welke duurzame kunstprojecten jullie bewegen. Klein of groot. Maar ik wil jullie bij deze - ook al is het van een afstand - laten inspireren door Pozzi en Henry.
... loading ...
