Amerika's reuzenbomen

Op een nagenoeg kaalgekapte heuvel in Californië, waar nog slechts wat iele sequoia's, brem en gifsumak groeien, verstapt Mike Fay zich. Hij glijdt weg en voelt iets scherps in zijn linkervoet priemen: een enorme splinter, die zich muurvast in een pees heeft geboord. Het kost zijn reisgenote Lindsey Holm heel wat moeite om de splinter met een pincet te verwijderen. "Je kon me tien heuvels verderop horen schreeuwen," vertelt Fay achteraf. "Ik heb zelden zoveel pijn gehad." En dat wil wat zeggen voor een man die ooit eens zestien keer door een olifant op de slagtand is genomen. Zodra hij de wond heeft verbonden, sjort hij zijn rugzak weer om en vervolgt zijn tocht, die hij drie maanden eerder is begonnen. Na een dertig jaar lange strijd voor het behoud van de bossen van Afrika zet Mike Fay, bioloog bij de Wildlife Conservation Society en explorer-in-residence van de National Geographic Society, zich nu in voor de kustsequoia's. Een paar jaar geleden raakt hij in de ban van deze imposante Amerikaanse bomen nadat hij een Livingstone-achtige expeditie had gemaakt door het laatste ongerepte oerwoud van Afrika, de Megatransect. Tijdens een rit langs de Noord-Californische kust had hij grote stukken kaalgekapt bos gezien. En in een Californisch natuurpark had hij staan kijken naar een 1,80 meter lang deel van een sequoiastam. In het midden van de jaarringen hing een kaartje met het opschrift '1492 Columbus'. "Maar wat de meeste indruk maakte, was een kaartje op acht centimeter van de rand," zegt Fay. "Daar stond 'Gold Rush 1849'. Ineens drong het tot me door dat we in de laatste centimeters van het leven van die boom een tweeduizend jaar oud bos bijna compleet hadden uitgeroeid." Bekijk het filmpje over de fotocompositie die Nick Nichols maakte van een kustsequoia.

• Twitter
• Pin It