Bij deze reportage
Fotogalerij
5 Foto's
Het is voor sommige Irakezen een bijna vreemde gewaarwording: zonder kogelvrij vest en een gordel met honderden kogels door de straten van Bagdad lopen.
De 150.000 Amerikaanse militairen die in Irak waren gelegerd, zijn weg. De rust is nog lang niet wedergekeerd, maar de inwoners durven weer te dromen van een betere toekomst. Ik ben niet als oorlogstoerist terug naar Bagdad gekomen. Ik wil me niet vergapen aan de lange schaduw van het leed, maar ik kan haar moeilijk negeren.
De vorige keer dat ik hier was, droeg ik een camouflagepak en een M4-karabijn, als sergeant in het Amerikaanse leger. Dat was in 2003 en 2004, toen er zo’n 150.000 Amerikaanse militairen in Irak waren. Sindsdien heb ik me vaak afgevraagd hoe de Irakezen hun leven nu weer opbouwen: de lasser, de student, de taxichauffeur, de oude vrouw. En hoe het zou zijn om zonder kogelvrij vest aan mijn lijf door de straten van Bagdad te lopen. Mijn eenheid begeleidde destijds de aanvoerkonvooien die als een lang lint door de stad reden. We konden elk moment worden aangevallen door auto’s vol explosieven. Als de uitgebrande voertuigen waren weggehaald, bleven de zwarte schroeiplekken op de grond nog lang zichtbaar, en steeds als we erlangs reden werd het me bang te moede.
Op een dag riep onze eskadronsleider tegen mijn schutter en mij dat we ons op de grond van onze Stryker-tank moesten laten vallen – prompt ontploften er mortiergranaten en vlogen de scherven ons om het hoofd. Met bonkend hart reden we door de slagregen van metaal. Zulke herinneringen komen in alle hevigheid terug nu ik weer door de stad rijd, als een geest die is teruggekeerd naar zijn vroegere wereld. Maar dit is niet meer het Bagdad dat ik heb gekend. Aan de oever van de Tigris bij de Abu Nuwasstraat, waar je vroeger altijd moest uitkijken voor sluipschutters, hoor je nu de geluiden van voetballende kinderen op het gras.
Hun gejoel klinkt hoog en hard, als vogels die naar elkaar roepen. In de Haifastraat, waar tussen 2006 en 2008 felle sektarische gevechten plaatsvonden, praten jongemannen bij de uitgang van een markt nog wat na, uit een gettoblaster schalt Iraakse popmuziek. In de buurt van de universiteit hoor ik het geschater van jonge vrouwen met studieboeken en schriften onder de arm; hun hoofddoeken steken kleurig af tegen de grauwe gevels op de achtergrond. Overal in Bagdad klinkt het geluid van een stad die haar stem hervindt.
De vorige keer dat ik hier was, droeg ik een camouflagepak en een M4-karabijn, als sergeant in het Amerikaanse leger. Dat was in 2003 en 2004, toen er zo’n 150.000 Amerikaanse militairen in Irak waren. Sindsdien heb ik me vaak afgevraagd hoe de Irakezen hun leven nu weer opbouwen: de lasser, de student, de taxichauffeur, de oude vrouw. En hoe het zou zijn om zonder kogelvrij vest aan mijn lijf door de straten van Bagdad te lopen. Mijn eenheid begeleidde destijds de aanvoerkonvooien die als een lang lint door de stad reden. We konden elk moment worden aangevallen door auto’s vol explosieven. Als de uitgebrande voertuigen waren weggehaald, bleven de zwarte schroeiplekken op de grond nog lang zichtbaar, en steeds als we erlangs reden werd het me bang te moede.
Op een dag riep onze eskadronsleider tegen mijn schutter en mij dat we ons op de grond van onze Stryker-tank moesten laten vallen – prompt ontploften er mortiergranaten en vlogen de scherven ons om het hoofd. Met bonkend hart reden we door de slagregen van metaal. Zulke herinneringen komen in alle hevigheid terug nu ik weer door de stad rijd, als een geest die is teruggekeerd naar zijn vroegere wereld. Maar dit is niet meer het Bagdad dat ik heb gekend. Aan de oever van de Tigris bij de Abu Nuwasstraat, waar je vroeger altijd moest uitkijken voor sluipschutters, hoor je nu de geluiden van voetballende kinderen op het gras.
Hun gejoel klinkt hoog en hard, als vogels die naar elkaar roepen. In de Haifastraat, waar tussen 2006 en 2008 felle sektarische gevechten plaatsvonden, praten jongemannen bij de uitgang van een markt nog wat na, uit een gettoblaster schalt Iraakse popmuziek. In de buurt van de universiteit hoor ik het geschater van jonge vrouwen met studieboeken en schriften onder de arm; hun hoofddoeken steken kleurig af tegen de grauwe gevels op de achtergrond. Overal in Bagdad klinkt het geluid van een stad die haar stem hervindt.
