Van Bangladesh kunnen we veel leren over hoe we ons aan de stijgende zeespiegel kunnen aanpassen. Want daar is het al zover.
In Bangladesh is het alsof de halve mensheid op een kluitje zit in een gebied net iets groter dan Engeland. De hoofdstad Dhaka is zo vol dat alle paden en plantsoenen door daklozen zijn geconfisqueerd.
Als je in de ochtendmist rondloopt, moet je laveren tussen provisorische bedjes en slapende kinderen. Later op de dag puilen ook de dampende wegen en stegen uit van de mensen, zo’n vijftien miljoen in getal, van wie het gros dan in de file staat. Dwars door het gedrang spoelt een leger van bedelaars, groenteboeren, popcornverkopers, riksjarijders en marskramers, als een vloedgolf door de stad. Buiten Dhaka bestaat het land voor een groot deel uit watervlakten met vruchtbare groene eilandjes, waar het ook al krioelt van de mensen.
Je zou denken dat het toch wel érgens rustig moet zijn, maar nee. In heel Bangladesh is geen rustig plekje te vinden. Verwonderlijk is dat niet. Bangladesh is een van de dichtstbevolkte landen ter wereld. Er wonen bijna drie keer zo veel mensen per vierkante kilometer als in Nederland of België. Met een bevolking van 164 miljoen zielen is het in Bangladesh voor een mens bijna onmogelijk om alleen te zijn.
Stel je voor hoe het hier in 2050 moet zijn, als het inwonertal waarschijnlijk tot 220 miljoen is opgelopen en een aanzienlijk deel van het huidige landoppervlak onder water zal staan. Dat scenario gaat uit van twee gelijktijdige ontwikkelingen: een bevolkingsaanwas van tientallen miljoenen mensen (ondanks een fors gedaald geboortecijfer) en een stijging van de zeespiegel tot misschien wel een meter in 2100 door de opwarming van de aarde. Als dit scenario werkelijkheid wordt, zullen er tien tot dertig miljoen mensen aan de zuidkust letterlijk op drift raken, waardoor de Bengalezen nog dichter op elkaar zullen moeten leven.
Als je in de ochtendmist rondloopt, moet je laveren tussen provisorische bedjes en slapende kinderen. Later op de dag puilen ook de dampende wegen en stegen uit van de mensen, zo’n vijftien miljoen in getal, van wie het gros dan in de file staat. Dwars door het gedrang spoelt een leger van bedelaars, groenteboeren, popcornverkopers, riksjarijders en marskramers, als een vloedgolf door de stad. Buiten Dhaka bestaat het land voor een groot deel uit watervlakten met vruchtbare groene eilandjes, waar het ook al krioelt van de mensen.
Je zou denken dat het toch wel érgens rustig moet zijn, maar nee. In heel Bangladesh is geen rustig plekje te vinden. Verwonderlijk is dat niet. Bangladesh is een van de dichtstbevolkte landen ter wereld. Er wonen bijna drie keer zo veel mensen per vierkante kilometer als in Nederland of België. Met een bevolking van 164 miljoen zielen is het in Bangladesh voor een mens bijna onmogelijk om alleen te zijn.
Stel je voor hoe het hier in 2050 moet zijn, als het inwonertal waarschijnlijk tot 220 miljoen is opgelopen en een aanzienlijk deel van het huidige landoppervlak onder water zal staan. Dat scenario gaat uit van twee gelijktijdige ontwikkelingen: een bevolkingsaanwas van tientallen miljoenen mensen (ondanks een fors gedaald geboortecijfer) en een stijging van de zeespiegel tot misschien wel een meter in 2100 door de opwarming van de aarde. Als dit scenario werkelijkheid wordt, zullen er tien tot dertig miljoen mensen aan de zuidkust letterlijk op drift raken, waardoor de Bengalezen nog dichter op elkaar zullen moeten leven.
