Bij deze reportage
De omstandigheden zijn niet precies hetzelfde, want de aarde zag er toen – 56 miljoen jaar geleden – heel anders uit.
De Atlantische Oceaan was nog niet helemaal gevormd en dieren konden direct van Azië, via Europa en Groenland, naar Noord-Amerika lopen, zonder een spoor van ijs op hun weg te vinden – de aarde was in het Paleoceen al veel warmer dan nu. Maar aan het begin van het Eoceen werd het klimaat plotseling nog een heel stuk warmer.
De oorzaak? Een enorme, in geologische termen razendsnelle uitstoot van koolstofverbindingen. Hoeveel koolstof er tijdens het Paleocene-Eocene Thermal Maximum (PETM), zoals wetenschappers deze koortsaanval noemen, precies in de atmosfeer terechtkwam, is onduidelijk. Maar experts hebben berekend dat de toename ongeveer moet overeenkomen met de CO2-uitstoot die optreedt als de mens de hele wereldvoorraad aan steenkool, aardolie en aardgas zou opstoken. Het PETM duurde 150.000 jaar – de tijd die de aarde nodig had om de koolstofinjectie te absorberen. Het was een periode van droogte, overstromingen en insectenplagen, en enkele soorten stierven uit. Het leven op het land werd niet bedreigd – het bloeide zelfs uitbundig –, maar het zou wel drastisch veranderen.
“Het PETM is een voorbeeld van wat we nu ook meemaken: een model voor wat er gebeurt als we aan het klimaat sleutelen,” zegt Philip Gingerich van de University of Michigan. Gingerich en andere paleontologen wisten allang hoezeer het leven aan het einde van het Paleoceen veranderde, maar pas onlangs konden ze het verband met het CO2-gehalte leggen.
De oorzaak? Een enorme, in geologische termen razendsnelle uitstoot van koolstofverbindingen. Hoeveel koolstof er tijdens het Paleocene-Eocene Thermal Maximum (PETM), zoals wetenschappers deze koortsaanval noemen, precies in de atmosfeer terechtkwam, is onduidelijk. Maar experts hebben berekend dat de toename ongeveer moet overeenkomen met de CO2-uitstoot die optreedt als de mens de hele wereldvoorraad aan steenkool, aardolie en aardgas zou opstoken. Het PETM duurde 150.000 jaar – de tijd die de aarde nodig had om de koolstofinjectie te absorberen. Het was een periode van droogte, overstromingen en insectenplagen, en enkele soorten stierven uit. Het leven op het land werd niet bedreigd – het bloeide zelfs uitbundig –, maar het zou wel drastisch veranderen.
“Het PETM is een voorbeeld van wat we nu ook meemaken: een model voor wat er gebeurt als we aan het klimaat sleutelen,” zegt Philip Gingerich van de University of Michigan. Gingerich en andere paleontologen wisten allang hoezeer het leven aan het einde van het Paleoceen veranderde, maar pas onlangs konden ze het verband met het CO2-gehalte leggen.
Lees het volledige artikel
National Geographic magazine Editie Oktober 2011
€ 4,95 Bestel in webshop ›
