Ondanks 150 jaar van geschonden rechten koesteren de Oglala Lakota-indianen hun tradities, taal en overtuigingen. Een intiem portret van een volk dat tal van ontberingen heeft doorstaan.
De meeste historische conflicten kennen een geografische plek die als symbool van het trauma geldt: Auschwitz, Robbeneiland, Nanking. Voor de Oglala Lakota-indianen ligt die plaats vlakbij Wounded Knee Creek, zo’n 25 kilometer ten noordoosten van de nederzetting Pine Ridge.
Het is een van de vele schilderachtige, met bomen begroeide verhogingen in het prairielandschap. De gewelddadige dood van talloze indianen hier, op een winterochtend meer dan een eeuw geleden, heeft deze plek voor altijd geladen.
Alex White Plume, een 60-jarige Oglala Lakota-activist, woont met zijn familie op een ranch van ruim achthonderd hectare, vlakbij Wounded Knee Creek. Zijn landgoed is adembenemend. Vanaf bepaalde punten zijn de badlands te zien, met hun zongebleekte, pilaarvormige rotsformaties. Wie de andere kant opkijkt, ziet de grillige, donkere contouren van de Black Hills van Zuid-Dakota.
Op een drukkend warme dag, vroeg in augustus, rijd ik naar White Plume om hem te interviewen. Zijn tuin is overwoekerd door hennep. “Ga je gang, rook er zoveel van als je wilt”, zegt White Plume. “Dat zeg ik tegen iedereen: rook maar, erg high zul je er niet van worden.” De planten zijn een overblijfsel van de industriële hennepplantage die de White Plume-familie had in 2000. De vezel wordt gebruikt voor de productie van touw, canvas en uniformen, en hebben een laag tetrahydrocannabinol-gehalte (THC), ofwel Cannabis sativa. In 1970 werd het verbouwen van industriële hennep verboden krachtens de Controlled Substances Act, de wet op de vervaardiging, verkoop en het gebruik van verdovende middelen. In 1998 besloot de Oglala Sioux-stam dat in het eigen reservaat hennep met een laag THC-gehalte wel mocht worden gekweekt.(…)
National Geographic magazine Editie Augustus 2012
€ 5,25 Bestel in webshop ›
