De wilde dieren van Sudan

 Met steun van de regering spant de Wildlife Conservation Society zich in voor het herstel van de wilde dieren in het gebied. In een vervallen koloniaal gebouw in Juba leggen twee ex-militairen, luitenant-generaal Fraser Tong en majoor-generaal Philip Chol Majak, de situatie uit. “Het zijn georganiseerde benden en ze komen te paard met een man of vijftig tegelijk,” zegt Tong. “Ze hebben het op de olifanten en de grote hoefdieren gemunt. Ze drogen het vlees en voeren het later met het ivoor per kameel af.” Tong is onderminister voor natuur van het autonome Zuid-Sudan en werkt in de hoofdstad Juba. Zijn topambtenaar Majak vocht in de burgeroorlog bij een eenheid die faam genoot omdat ze Migs neerhaalden met van de schouder afgevuurde raketwerpers. Die oorlog, die in 1983 uitbrak, eindigde vijf jaar geleden in een bestand, maar nu voert Majak een nieuwe strijd. “We moeten de dieren hier beschermen.” Als Zuid-Sudanees voelt hij zich diep verbonden met de dieren. Het gebied is namelijk generaties lang leeggeroofd door plunderaars die uit waren op precies twee dingen: slaven en ivoor. Mens en olifant zijn lotgenoten: beide zijn al die tijd opgejaagd en afgevoerd. Hierdoor is de bevolking zich verbonden gaan voelen met de dieren. Die band is door de burgeroorlog nog hechter geworden. Als er bommen of landmijnen ontploften, vluchtten de mensen die niet de grens over waren getrokken, de bush in. Net als de olifanten en de andere trekdieren. Soms werden ze door jagers gedood, maar de meeste verschansten zich op plekken waar ze veilig waren voor het geweervuur. In de ogen van de Zuid-Sudanezen waren de olifanten ook oorlogsvluchtelingen, net als zijzelf. De sedentair levende dieren, zoals buffels, hartenbeesten en giraffen, werden praktisch weggevaagd door hongerige soldaten. De oorlog duurde een eeuwigheid. En toen hij voorbij was, wist niemand hoeveel dieren er over waren of er terug zouden keren.

• Twitter
• Pin It