Doolhof van steen

Er springt een hagedis over het gloeiend hete gesteente. Een paar snelle passen, een blik achterom, om dan doodstil te blijven zitten, alsof hij zich beloerd voelt. Om hem heen rijzen vlijmscherpe spitsen en pieken op. De intense stilte wordt doorbroken door het krijsen van een papegaai die uit het ravijn omhoog vliegt. Op het moment dat de hagedis opspringt, schiet Hery Rakotondravony toe – razendsnel, met gestrekte arm. Een paar tellen later opent de herpetoloog zijn vuist. "Ik denk dat we een nieuwe soort te pakken hebben." Het is niet de eerste keer dat hij dat zegt. Toch zijn we pas een paar dagen in de Tsingy de Bemaraha, een beschermd nationaal park in Madagaskar. Het eiland is beroemd om zijn zeldzame planten en dieren (90 procent van de soorten is endemisch en komt nergens anders ter wereld voor), maar het 1550 vierkante kilometer grote natuurpark is een eiland op zich, een soort biologische vesting die nog nauwelijks is onderzocht en vrijwel ondoordringbaar is door reusachtige kalksteengebergte – de tsingy – dat er midden in ligt. De massieve rotsformatie is in het Jura ontstaan en geërodeerd tot een labyrint van scherpe pieken, diepe ravijnen en vochtige grotten. Weinig aanlokkelijk voor de mens, maar des te interessanter voor dieren en planten. Regelmatig worden hier nieuwe soorten gevonden, zoals een koffiestruik in 1996, een halfaapje in 2000, een vleermuis in 2005 en een kikker in 2007. Ook duiken er nog steeds grote dieren op, zoals een lemuur met lange poten die in 1990 werd ontdekt maar pas in 2005 zijn wat kolderieke naam kreeg, naar de Britse komiek en natuurvriend John Cleese, Avahi cleesei.

• Twitter
• Pin It