Bij deze reportage
Fotogalerij
5 Foto's
Elke vijf jaar inspecteert een Deense legerpatrouille de ijskoude, veertienduizend kilometer lange kuststrook van Groenland. Nergens anders op de wereld trekken militairen er per hondenslee op uit. De expeditie is loodzwaar en niet zonder gevaar.
Het was donker toen Jesper Olsen viel. Het noorden van Groenland moet het in de winter drie maanden lang stellen zonder ook maar één zonnestraal. Het is gemiddeld -31 °C met een snijdende wind.
Jesper was op alles voorbereid: op het klimaat, de grilligheid van de honden, de zwaarbeladen slee, de onherbergzaamheid van het terrein en de smalle crosscountryski’s. Hij wist ook dat een val onvermijdelijk was. Maar wat Jesper niet had voorzien toen hij van de steile, met rotsen bezaaide helling afrolde, was dat zijn mes uit de aan zijn riem bevestigde schede zou schieten en een hoogst ongelukkige draai zou maken. Jesper viel er bovenop. Het lemmet drong zich in zijn rechterbovenbeen.
Zijn maat Rasmus Jørgensen zag het ongeluk niet gebeuren. Hij was een eindje vooruitgegaan en gleed in het duister, bij de lichtkegel die zijn hoofdlamp verspreidde, tussen de puntige, hoge rotsen en de iets oplichtende kustlijn door. Voor hij zijn evenwicht verloor, zat Jesper achter op een zware, door dertien honden voortgetrokken slee, met de leidseltouwen stevig in zijn handen om de afdaling zo beheerst mogelijk te laten verlopen. Nu lag hij languit op de ijslaag die de toendra bedekt, met een scheur in zijn skibroek en een bloedende wond in zijn dij. Ze bevonden zich achthonderd kilometer ten noorden van de poolcirkel, in een van de onherbergzaamste en dunbevolktste plekken op aarde. (...)
Jesper was op alles voorbereid: op het klimaat, de grilligheid van de honden, de zwaarbeladen slee, de onherbergzaamheid van het terrein en de smalle crosscountryski’s. Hij wist ook dat een val onvermijdelijk was. Maar wat Jesper niet had voorzien toen hij van de steile, met rotsen bezaaide helling afrolde, was dat zijn mes uit de aan zijn riem bevestigde schede zou schieten en een hoogst ongelukkige draai zou maken. Jesper viel er bovenop. Het lemmet drong zich in zijn rechterbovenbeen.
Zijn maat Rasmus Jørgensen zag het ongeluk niet gebeuren. Hij was een eindje vooruitgegaan en gleed in het duister, bij de lichtkegel die zijn hoofdlamp verspreidde, tussen de puntige, hoge rotsen en de iets oplichtende kustlijn door. Voor hij zijn evenwicht verloor, zat Jesper achter op een zware, door dertien honden voortgetrokken slee, met de leidseltouwen stevig in zijn handen om de afdaling zo beheerst mogelijk te laten verlopen. Nu lag hij languit op de ijslaag die de toendra bedekt, met een scheur in zijn skibroek en een bloedende wond in zijn dij. Ze bevonden zich achthonderd kilometer ten noorden van de poolcirkel, in een van de onherbergzaamste en dunbevolktste plekken op aarde. (...)
Lees het volledige artikel
National Geographic magazine Editie Januari 2012
€ 4,95 Bestel in webshop ›
