Een select gezelschap

‘Zelfs het beste orkest ter wereld gooit hier zijn afval weg,” is te lezen op het briefje op de prullenbak in het Amsterdamse Muziektheater. Hoe alledaags kan het onalledaagse zijn! Het is juni 2009. Het Koninklijk Concertgebouworkest repeteert in de orkestbak voor de jaarlijkse operabegeleiding bij De Nederlandse Opera. Op het programma: Bizets Carmen. In 2008 werd het orkest door het toonaangevende Britse muziektijdschrift Gramophone uitgeroepen tot ‘The Best Orchestra of the World’. Het was wereldnieuws. Zelfs CNN berichtte over het orkest dat paradepaardjes als de Wiener Philharmoniker en Berliner Philharmoniker naar een tweede respectievelijk derde plaats op de wereldranglijst had verdrongen. Zo’n orkest is een vreemd ding. Het is een geoliede muziekmachine die per jaar zo’n 130 concerten geeft, waarvan negentig in eigen huis. Het is een ‘veredelde jukebox’, zegt bibliothecaris Douwe Zuidema, een Rolls Royce gemaakt om optimaal te presteren en te imponeren. Tegelijk echter is het een verzameling uiterst getalenteerde, gedreven en kritische individualisten. Buiten het podium valt dat collectief van 120 mannen en vrouwen dan ook al snel uiteen in groepjes meer en minder gelijkgestemden die op tournee ’s nachts aan de hotelbar hangen, ergens met elkaar dineren of er alleen opuit gaan. Das Festspielhaus in Salzburg, het Concertgebouw in Amsterdam, Carnegie Hall in Londen: in al die wereldberoemde zalen is het Koninklijk Concertgebouworkest kind aan huis. Een organisatie van 35 personen zorgt dat de concerten vlekkeloos verlopen: drie orkestboden, twee orkestinspecteurs, een bibliothecaris, technici, planners, managers, chauffeurs, administratieve staf en directie. “Het publiek realiseert zich vaak niet dat een uitvoering in veel gevallen al jaren van tevoren is gepland,” zegt manager planning en productie Hans Ferweda.

• Twitter
• Pin It