Herboren eiland

Steil en grimmig doemen de sombere bergtoppen, ijsvelden en hangende gletsjers van Zuid-Georgië op uit zee. Vanaf het dek van een schip is de aanblik verbluffend, alsof de Himalaya zojuist uit de zondvloed is verrezen. Deze Antarctische buitenpost, een 180 kilometer lang eiland dat half is bedekt met eeuwige sneeuw en half met kale rotsen en toendra-achtige vegetatie, is doortrokken van een vreemde dubbelzinnigheid. Met grillige willekeur schijnt het ene moment de zon, betrekt het volgende moment de hemel en regent het natte sneeuw, en klaart het even later weer op. Het lijkt zowel uitverkoren als vervloekt. Weinig plaatsen op aarde zijn zo vervuld van paradoxen. Reizigers vanuit het noorden treffen er een barre wereld. Maar – en dat is de eerste paradox – voor bezoekers die vanaf het zuidelijker gelegen Antarctische Schiereiland arriveren, oogt het eiland bijna tropisch. Voor de ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton was het besneeuwde eiland een paradijs – maar voor hem was het dan ook de verlossende eindbestemming na een helse overlevingstocht in een veredelde sloep, nadat hij zestien maanden in het ijs had vastgezeten met zijn schip Endurance, dat het uiteindelijk begaf. In februari dit jaar maakten fotograaf Paul Nicklen en ik Shackletons reis opnieuw. We vertrokken van het Antarctisch Schiereiland en voeren net als Shackleton deed, vlak voor de kust naar de Zuidelijke Shetlandeilanden, waar de ontdekkingsreiziger zijn wanhopige tocht naar Zuid-Georgië was begonnen. Zijn reddingsboot, de James Caird, was zeven meter lang. De National Geographic Explorer, het schip waarop Nicklen en ik meeliften, is 112 meter lang en weegt zesduizend ton. Terwijl Shackletons bootje werd geteisterd door een orkaan en diverse stormen, voer ons grote schip in uitstekend weer. Ik begin al te vrezen dat de ware Antarctische ervaring aan mij voorbij zal gaan, als Zuid-Georgië ons begroet met orkaanwinden van 180 kilometer per uur.

• Twitter
• Pin It