Het einde van de visserij

Of vissers nu werken vanaf kleine bootjes of aan boord van drijvende visfabrieken, samen halen ze wereldwijd elk jaar 78 miljoen ton uit zee.  Kort voor zonsopkomst, de haven van Honolulu. Zo’n twintig viskopers zijn onderweg naar het koelhuis van de United Fishing Agency. Binnen dragen ze een dikke winterjas over hun hawaïhemd, tegen de kou. Ze klappen hun mobieltje open en bellen klanten in Tokio, Los Angeles of waar ter wereld ook maar dure vis wordt gegeten. Even later schuiven de grote deuren aan de zeezijde van het pakhuis open. Een eindeloze rij pallets vol dode zeedieren wordt naar binnen gereden. Reusachtig vette tonijnen, gestreepte marlijnen, zwaardvissen waar de zwaarden al vanaf zijn gezaagd, koningsvissen met dikke lippen en goudomrande ogen. Zij aan zij worden ze neergelegd in de grote ruimte. Veilingmeesters boren vleesmonsters uit de vissen en leggen ze op de witte buik van de levenloze dieren. De inkopers voelen eraan: aan de hand van kleur, helderheid, textuur en vetgehalte beoordelen ze de kwaliteit. Terwijl ze via hun mobieltje met opdrachtgevers in contact staan, onderhandelen ze met de veilingmeesters. Als de koop is gesloten, wordt een met onleesbare krabbels beschreven bonnetje op de vis gelegd. En zo wordt de rijkdom aan zeevis over de rijkste klanten verdeeld. Jaarlijks wordt er in alle oceanen tezamen bijna 78 miljoen ton vis, schelp- en schaaldieren gevangen. Belanghebbenden beweren dat deze ‘wereldvangst’ de afgelopen tien jaar ongeveer gelijk is gebleven. Maar onderzoek door Daniel Pauly van de University of British Columbia en National Geographic-onderzoeker Enric Sala wijst uit dat de wereldvangst allerminst stabiel is en al evenmin eerlijk wordt verdeeld. Hun nog lopende onderzoek SeafoodPrint wordt gesponsord door de Pew Charitable Trusts en National Geographic. Als we het leven in zee willen redden, moeten er nu maatregelen worden getroffen, stellen Pauly en Sala.

• Twitter
• Pin It