De kudde nadert de voortrazende rivier. Een mammoetkalf loopt vlak naast haar moeder en strijks haar slurf zo nu en dan langs haar lange glanzende beenharen.
Een droge wind jaagt over de golvende zee van gras die zich op de steppen van het noordelijk halfrond uitstrekt over een lengte van achttienduizend kilometer. De lange glaciale winter is voorbij; de lucht raakt verzadigd van de geur van vochtige leemgrond. Misschien maakt de warmte van de zon de moeder onoplettend en verliest ze even haar kalf uit het oog. De baby dwaalt af naar het water. Ze struikelt op de glibberige rivieroever en glijdt uit in de smurrie van klei, zand en half gesmolten sneeuw. Bij haar worsteling om zichzelf te bevrijden zakt ze met elke beweging dieper weg. Er komt modder in haar bek, haar slurf, haar ogen en gedesoriënteerd snakt ze naar lucht. In plaats daarvan krijgt ze een grote hap slijk binnen. Het kalf probeert nu uit alle macht adem te halen, maar daarmee zuigt ze de modder nog dieper haar luchtpijp in. Als de moeder de oever bereikt, ligt de baby half bedolven onder de koude modder en slaat zwakjes met haar poten. Al snel raakt ze in shock. Terwijl de kudde machteloos toekijkt, verdwijnt het kalf onder de oppervlakte. De moeder werpt een laatste blik op de plek waar de aarde haar kind heeft opgeslokt. Dan draait ze zich om. Ga voor een persoonlijke ontmoeting met de ijsbaby Ljoeba naar de Amerikaanse National Geographic-website. Het klonen van diersoorten moet verboden worden. Reageer op deze stelling.
