Bij deze reportage
Uit de shop
Sinds kort graven Indiase boeren geulen in de heuvels om zo het regenwater op te vangen. Dorre grond wordt zo ineens bruikbaar en dat maakt het leven een stuk eenvoudiger.
Boeren in India praten vaak over het weer. In mei, als de hitte toeslaat en de meeste akkers braak liggen, de waterputten droogstaan en de zon genadeloos aan de onbewolkte hemel brandt, houdt niets de mensen méér bezig dan de vraag wanneer de zomermoesson komt en in welke vorm. De moesson begint meestal in juni en brengt in amper vier maanden ruim drie kwart van de jaarlijkse hoeveelheid neerslag.
Hij begint voorzichtig, als een hert, zeggen de boeren, en verandert dan in een bulderende olifant. Of hij begint als een olifant en verandert dan in een hert. Of hij blijft de hele tijd grillig en onvoorspelbaar, als een kip. Kortom, niemand die het weet, maar iedereen heeft het erover. Zo ook op de dag in 2008 waarop een boerenfamilie uit het dorp Satichiwadi om regen gaat vragen in de tempel van hun dorpsgodin, boven op de heuvel. Het is half mei en 41 °C. In Satichiwadi, een dorp met 83 gezinnen in een dorre vallei in de deelstaat Maharashtra, zo'n 150 kilometer ten noordoosten van Mumbai, heeft het al zeven maanden amper geregend.
Het grootste deel van India is in de greep van het onontkoombare jaarlijkse wachten. In New Delhi valt geregeld de stoom uit door de hitte. In de noordelijke deelstaten hebben zandstormen vrij spel door de droogte. Op de plattelandswegen wordt het verkeer opgehouden door tankwagens die drinkwater brengen naar dorpen waar de putten zijn opgedroogd. Op de radio maken de nieuwslezers melding van een veelbelovend regengebied dat in aantocht is vanaf de Andamaneilanden voor de zuidoostkust. In het hele land is het grote gokken begonnen voor de boeren, die de regen zo hard nodig hebben. In de weken voor de moesson investeren ze een hoop (vaak geleend) geld in kunstmest en gierstzaad, dat voor de eerste regen de grond in moet.
Maar er kan veel misgaan. Als de moesson te laat komt, is de kans groot dat het zaad te heet wordt en doodgaat. En als het te hard regent voordat het zaad wortel heeft geschoten, kan alles wegspoelen. "De regen bepaalt ons hele leven," zegt Anusayabai Pawar. "Als die komt, hebben we alles. Anders hebben we niets." Intussen kijkt iedereen gespannen naar de strakblauwe hemel. "We lijken wel gek," zegt de oude boer Yamaji Pawar, "dat we hier zo zitten te wachten."
Hij begint voorzichtig, als een hert, zeggen de boeren, en verandert dan in een bulderende olifant. Of hij begint als een olifant en verandert dan in een hert. Of hij blijft de hele tijd grillig en onvoorspelbaar, als een kip. Kortom, niemand die het weet, maar iedereen heeft het erover. Zo ook op de dag in 2008 waarop een boerenfamilie uit het dorp Satichiwadi om regen gaat vragen in de tempel van hun dorpsgodin, boven op de heuvel. Het is half mei en 41 °C. In Satichiwadi, een dorp met 83 gezinnen in een dorre vallei in de deelstaat Maharashtra, zo'n 150 kilometer ten noordoosten van Mumbai, heeft het al zeven maanden amper geregend.
Het grootste deel van India is in de greep van het onontkoombare jaarlijkse wachten. In New Delhi valt geregeld de stoom uit door de hitte. In de noordelijke deelstaten hebben zandstormen vrij spel door de droogte. Op de plattelandswegen wordt het verkeer opgehouden door tankwagens die drinkwater brengen naar dorpen waar de putten zijn opgedroogd. Op de radio maken de nieuwslezers melding van een veelbelovend regengebied dat in aantocht is vanaf de Andamaneilanden voor de zuidoostkust. In het hele land is het grote gokken begonnen voor de boeren, die de regen zo hard nodig hebben. In de weken voor de moesson investeren ze een hoop (vaak geleend) geld in kunstmest en gierstzaad, dat voor de eerste regen de grond in moet.
Maar er kan veel misgaan. Als de moesson te laat komt, is de kans groot dat het zaad te heet wordt en doodgaat. En als het te hard regent voordat het zaad wortel heeft geschoten, kan alles wegspoelen. "De regen bepaalt ons hele leven," zegt Anusayabai Pawar. "Als die komt, hebben we alles. Anders hebben we niets." Intussen kijkt iedereen gespannen naar de strakblauwe hemel. "We lijken wel gek," zegt de oude boer Yamaji Pawar, "dat we hier zo zitten te wachten."
Lees het volledige artikel
National Geographic magazine Editie November 2009
€ 4,50 Bestel in webshop ›
