Bij deze reportage
Fotogalerij
4 Foto's
Met social media en mobiele telefoons als enige wapens nemen moedige jongeren van Noord-Afrika tot het Midden-Oosten hun lot in eigen hand. Via Facebook, Twitter en blogs delen jongeren hun frustraties, ze zijn niet langer alleen.
Het was de generatie van het wachten. Wachten op goed onderwijs, dat er meestal niet kwam. Wachten op werk dat, als het er al was te vinden, bijna niets opbracht. Wachten op genoeg geld om te kunnen trouwen; vaak woonden jonge mensen tot ver na hun 30ste bij hun ouders, zelfs nadat ze waren getrouwd. Maar vooral, wachten op vrijheid: op het recht om te stemmen bij vrije verkiezingen, om politiek actief te zijn, om de wereld te veranderen. En toen waren ze het wachten zat.
Zo’n 60 procent van de mensen in het Midden-Oosten is onder de 30. Een groot deel van hen is ontevreden omdat ze hun ambities niet kunnen waarmaken. Ze voelen zich gevangen, zeker als ze via satelliettelevisie of internet zien hoe de rest van de wereld leeft. En nu jongeren via sociale media (blogs, Facebook, Twitter en YouTube) hun frustraties met elkaar kunnen delen, zijn ze niet langer alleen. En samen staan ze sterker. Ook in het Midden-Oosten zijn mensen natuurlijk niet over één kam te scheren. Ze zijn dan in grote meerderheid moslim, maar onder moslims zijn weer Arabieren, Perzen en Koerden, die verschillende talen spreken.
Sommige landen hebben olie, andere niet. Niet overal is het staatsapparaat even autoritair en repressief. Syrië is min of meer een dictatuur, Marokko een constitutionele monarchie (met een zeer machtig koningshuis). Jemen en Libië worden bevolkt door rivaliserende stammen, in Jordanië en Libanon wonen grote groepen Palestijnse vluchtelingen, en diverse landen zijn sektarisch verdeeld. Als geloofsgemeenschappen het met elkaar aan de stok krijgen, is het geweld vaak niet te overzien.
Zo’n 60 procent van de mensen in het Midden-Oosten is onder de 30. Een groot deel van hen is ontevreden omdat ze hun ambities niet kunnen waarmaken. Ze voelen zich gevangen, zeker als ze via satelliettelevisie of internet zien hoe de rest van de wereld leeft. En nu jongeren via sociale media (blogs, Facebook, Twitter en YouTube) hun frustraties met elkaar kunnen delen, zijn ze niet langer alleen. En samen staan ze sterker. Ook in het Midden-Oosten zijn mensen natuurlijk niet over één kam te scheren. Ze zijn dan in grote meerderheid moslim, maar onder moslims zijn weer Arabieren, Perzen en Koerden, die verschillende talen spreken.
Sommige landen hebben olie, andere niet. Niet overal is het staatsapparaat even autoritair en repressief. Syrië is min of meer een dictatuur, Marokko een constitutionele monarchie (met een zeer machtig koningshuis). Jemen en Libië worden bevolkt door rivaliserende stammen, in Jordanië en Libanon wonen grote groepen Palestijnse vluchtelingen, en diverse landen zijn sektarisch verdeeld. Als geloofsgemeenschappen het met elkaar aan de stok krijgen, is het geweld vaak niet te overzien.
