Machtig moeras

De Weerribben is, net als het belendende gebied De Wieden, een cultuurlandschap dat er zonder menselijk ingrijpen niet was geweest. Dankzij de langdurige exploitatie door de mens, die hier eenwenlang turf won, is een moerasgebied met een grote biodiversiteit ontstaan. Inmiddels zwemt zelfs de otter, die in de jaren zeventig door onder meer een verslechterde waterkwaliteit was uitgestorven, weer rond in de wateren tussen het laagveen. Ook De Wieden werd geboren uit turfwinning, zelfs eerder dan De Weerribben. Toen eind zestiende eeuw de vraag naar turf steeg, werden de uitgebaggerde trekgaten (weren) hier steeds breder en de legakkers (ribben, ofwel stroken grond in het veen waarop turf werd gedroogd) steeds smaller – soms zelfs zo smal dat bij storm het land door de golven werd weggeslagen. Zo ontstond een aantal grote plassen, zoals Beulaker- en Belterwijde (wieden), omgeven door geleidelijk dichtgegroeide trekgaten. Waar het patroon van ribben en weren in het noordelijker gelegen De Weerribben wat uitdrukkelijker bewaard is gebleven, vormde zich in De Wieden een wilde doolhof van plassen, kreken en sloten – ideale habitat voor uiteenlopende soorten als purperreiger, roerdomp en groene glazenmaker. Jaren geleden leidde deze bonte verzameling flora en fauna tot het inzicht dat een beschermde status wenselijk was. In 1992 werd De Weerribben door het Rijk definitief als nationaal park aangewezen, en daar blijft het niet bij. Eind vorig jaar is besloten het 3500 hectare grote gebied uit te breiden met De Wieden (9500 hectare). Alle betrokken partijen in het gebied, waaronder de beherende organisaties Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten, slaan de komende twee jaar de handen ineen, opdat in 2009 ‘Nationaal Park Weerribben-Wieden’ kan worden geopend. Over de definitieve naam van het park wordt nog gesteggeld, maar het resultaat is hoe dan ook een machtig moeras van meer dan 130 vierkante kilometer – en daarmee begrenst het nieuwe park het grootste aaneengesloten laagveenmoeras in Europa. Kreeg het landschap ooit vorm door het werk van turfstekers, ook het voortbestaan van het moeras in de huidige vorm is afhankelijk van mensenhanden. Er zijn nu drie landschappen te onderscheiden: water, grasland (veenweide, hooi- en rietland) en moerasbos. Maar als de beheerders achterover zouden leunen, blijft er nog maar één over. Na verschillende groeistadia zou een dicht moerasbos ontstaan, het eindstadium van de ‘verlanding’: water dat dichtgroeit en land wordt. Die ontwikkeling van open trekgat tot bos zou zo’n 150 jaar duren, en er staan allerlei beheermaatregelen op de agenda om dat te voorkomen: rietland plaggen, nieuwe trekgaten graven, sloten weer openmaken en drijftillen (drijvende eilandjes) vrijmaken van bomen. Bezoek voor meer informatie de volgende websites: De Weerribben en De Wieden Site van het nationaal park in oprichting Twintig Nationale Parken Info over alle nationale parken in Nederland Nationaal Park Hoge Kempen Eerste nationaal park in België Grenspark De Zoom - Kalmthoutse Heide Grensoverschrijdend nationaal park

• Twitter
• Pin It