Mimicry

Vanaf onze vroegste jeugd zijn we vertrouwd geraakt met enkele onwrikbare zekerheden: de zon gaat 's ochtends op en 's avonds onder, de lucht is het domein van de vogels, vissen zwemmen in de zee, en bomen zijn stevig geworteld in de grond. Op het Panamese eiland Barro Clorado lijkt dat laatste echter niet het geval te zijn. Om negen uur 's avonds is het er aardedonker en stil, maar in het schijnsel van mijn hoofdlampje lijk t een deel van het gebladerte zich vrijelijk te bewegen. Een twijgje van een centimeter of tien schuifelt voorbij en landt met een droge tik op een tak naast me. Een felgroen blaadje doorzoekt een hoopje verdord loof, vindt niets van zijn gading en schuifelt verder. Ik buig me voorover om de weglopertjes beter te kunnen bestuderen. Hoewel ik alles over ze weet, ben ik elke keer weer onder de indruk van hun vermomming, die vaak klopt tot in detail en met zo veel overtuiging wordt gedragen dat ik weleens in de lach schiet. Het 'twijgje' is een wandelende tak, een prachtig lid van de insectenorde Phasmatodea. Zijn stevige schild is geribbeld als boomschors, het lijf is langgerekt en kokervormig, en de namaakknoestjes en bladlittekens op zijn kop maken de metamorfose compleet.

• Twitter
• Pin It