Molens op zee

Inmens grote stalen bladen roteren op zestig meter hoogte. Wie langs de Noord-Hollandse kust vaart, kan kennismaken met twee gloednieuwe windmolenparken. Een blik in de toekomst, want de komende jaren zullen windparken op deze blauwe akker gretig gezaaid worden. Overheid, energiebedrijven en milieubeweging zijn voorstanders. Achter op de laadbak van de Nissan-terreinwagen ligt een jan-van-gent: glanzend witte veren, gave kop. “Dit is een raar beeld,” zegt Arnold Gronert terwijl hij de levenloze vogel omhoog houdt. “Het achterlijf ontbreekt en er steekt een bot uit.” Meer dan twintig jaar al rijdt Gronert als vrijwilliger drie keer per week een deel van het Noord-Hollandse strand af, op zoek naar aangespoelde vogels. Nog levende, met olie besmeurde exemplaren brengt hij naar een vogelasiel, dode belanden in de diepvries. Onderwijl leest hij pootringen af. “Mooi is dat, hè?”, wijst hij naar een groepje drieteentjes die glinsterend in de felle ochtendzon opvliegen van een golfbreker achter de Hondsbossche Zeewering. Sinds een jaar gebruikt hij zijn notitieblokje ook voor andere gegevens. “25 draaiende turbines”, noteert de oud-onderwijzer vandaag. De Nederlands-Vlaamse kust is van oudsher de plek om uit te kijken over de ‘vervloeiden einder van zee, lucht, land en mist’, in de woorden van de dichter J.C. Bloem. Dat gaat veranderen. Want als het aan de overheid, de energiebedrijven en de milieubeweging ligt, verandert de Noordzee het komende decennium in een uitgestrekte blauwe akker waar windmolenparken worden gezaaid – om de energie te oogsten die volgens velen onze stroomvoorziening op duurzame wijze kan garanderen. In 2020 moeten ‘buitengaats’ geplaatste windturbines evenveel energie opleveren als zes kolengestookte centrales: zesduizend megawatt, is de doelstelling. Het stroomverbruik van zes miljoen huishoudens zou dan zijn gedekt. Het voorbije jaar zijn de eerste twee windparken in bedrijf genomen. Een reportage over offshore windparken in Nederland en België.

• Twitter
• Pin It