Van de grootste katachtige ter wereld leven er in het wild nog amper vierduizend. Willen we de tijger redden, dan moeten we nu in actie komen. Een veldbioloog pleit voor een radicaal nieuwe aanpak.
Ranthambore National Park, India
In de vroege ochtend is het mistig in het woud. Van het rode, onverharde pad is maar een klein deel zichtbaar. Ineens komt vanuit een roodgouden waas van stof en licht een tijger tevoorschijn. Ze blijft even staan om haar snorharen langs een boom te wrijven. Aan de overkant van het pad doet ze hetzelfde met de snorharen aan de andere zijde van haar kop. Daarna kijkt ze opzij en werpt ze ons een onverschillige blik toe.
Vervolgens richt ze zich op om de nagels van haar voorpoten in de bast van een boom te slaan. We zien haar nu van opzij en vergapen ons aan de machtige, sterke flanken met die prachtige tekening. Panthera tigris, de grootste van alle katachtigen, wordt in de biologie vol ontzag omschreven: ‘indrukwekkende megafauna’ die ‘aan het hoofd van de voedselketen’ staat. Met zijn dieporanje vacht met zwarte strepen is de grootste carnivoor tegelijk een van de mooiste dieren op aarde.
Laten we de tijger eens onder de loep nemen. Hij beschikt over lange nagels (tot tien centimeter) die hij kan intrekken, en over knipkiezen voor het verbrijzelen van botten. Hoewel een tijger bij een korte sprint ruim 55 kilometer per uur kan halen, is zijn bouw voornamelijk gericht op kracht, niet op snelheid. Met zijn korte, sterke poten deelt hij dodelijke klappen uit en maakt hij krachtige sprongen.
Tijgerogen hebben een geheim wapen: achter het netvlies zit een membraan dat door weerkaatsing extra licht opvangt, waardoor hij met zijn ‘lichtgevende’ ogen in het donker goed ziet. Zijn brul draagt meer dan anderhalve kilometer ver.
Wekenlang trok ik al door enkele van de beste leefgebieden voor tijgers in Azië, maar een tijger had ik tot dan toe niet te zien gekregen. Dit is deels te verklaren uit hun schuwheid. Een tijger is sterk genoeg om prooien van vijf keer zijn eigen gewicht te doden en te verslepen, en toch verstaat hij de kunst om zich griezelig stil te verplaatsen door hoog gras, bos en zelfs door water.
Een andere reden waarom er zo weinig tijgers in het wild te spotten zijn, is dat er in voor tijgers geschikte landschappen alleen zeer kleine populaties leven. Zijn zeldzaamheid is eigenlijk ‘gewoon’ geworden, iets wat ‘nu eenmaal’ bij de tijger hoort – alsof het een kenmerk is, net als zijn opvallend gekleurde vacht. We kunnen ons geweten echter niet langer sussen met de gedachte dat de tijger altijd ‘zeldzaam’ of ‘bedreigd’ zal blijven. Nu, aan het begin van de 21ste eeuw, wordt de in het wild levende tijger met uitsterven bedreigd. “We zitten als het ware bij de spoedeisende hulp,” zegt Tom Kaplan van Panthera, een organisatie die zich inzet voor grote katachtigen. “Het is erop of eronder.”
Wil je meepraten over dit onderwerp? Laat dan een reactie achter via het onderstaande formulier en reageer op de volgende stelling:
Op aarde is geen plek meer voor wilde tijgers. Inspanningen ze te redden zijn daarom zinloos.
In de vroege ochtend is het mistig in het woud. Van het rode, onverharde pad is maar een klein deel zichtbaar. Ineens komt vanuit een roodgouden waas van stof en licht een tijger tevoorschijn. Ze blijft even staan om haar snorharen langs een boom te wrijven. Aan de overkant van het pad doet ze hetzelfde met de snorharen aan de andere zijde van haar kop. Daarna kijkt ze opzij en werpt ze ons een onverschillige blik toe.
Vervolgens richt ze zich op om de nagels van haar voorpoten in de bast van een boom te slaan. We zien haar nu van opzij en vergapen ons aan de machtige, sterke flanken met die prachtige tekening. Panthera tigris, de grootste van alle katachtigen, wordt in de biologie vol ontzag omschreven: ‘indrukwekkende megafauna’ die ‘aan het hoofd van de voedselketen’ staat. Met zijn dieporanje vacht met zwarte strepen is de grootste carnivoor tegelijk een van de mooiste dieren op aarde.
Laten we de tijger eens onder de loep nemen. Hij beschikt over lange nagels (tot tien centimeter) die hij kan intrekken, en over knipkiezen voor het verbrijzelen van botten. Hoewel een tijger bij een korte sprint ruim 55 kilometer per uur kan halen, is zijn bouw voornamelijk gericht op kracht, niet op snelheid. Met zijn korte, sterke poten deelt hij dodelijke klappen uit en maakt hij krachtige sprongen.
Tijgerogen hebben een geheim wapen: achter het netvlies zit een membraan dat door weerkaatsing extra licht opvangt, waardoor hij met zijn ‘lichtgevende’ ogen in het donker goed ziet. Zijn brul draagt meer dan anderhalve kilometer ver.
Wekenlang trok ik al door enkele van de beste leefgebieden voor tijgers in Azië, maar een tijger had ik tot dan toe niet te zien gekregen. Dit is deels te verklaren uit hun schuwheid. Een tijger is sterk genoeg om prooien van vijf keer zijn eigen gewicht te doden en te verslepen, en toch verstaat hij de kunst om zich griezelig stil te verplaatsen door hoog gras, bos en zelfs door water.
Een andere reden waarom er zo weinig tijgers in het wild te spotten zijn, is dat er in voor tijgers geschikte landschappen alleen zeer kleine populaties leven. Zijn zeldzaamheid is eigenlijk ‘gewoon’ geworden, iets wat ‘nu eenmaal’ bij de tijger hoort – alsof het een kenmerk is, net als zijn opvallend gekleurde vacht. We kunnen ons geweten echter niet langer sussen met de gedachte dat de tijger altijd ‘zeldzaam’ of ‘bedreigd’ zal blijven. Nu, aan het begin van de 21ste eeuw, wordt de in het wild levende tijger met uitsterven bedreigd. “We zitten als het ware bij de spoedeisende hulp,” zegt Tom Kaplan van Panthera, een organisatie die zich inzet voor grote katachtigen. “Het is erop of eronder.”
Wil je meepraten over dit onderwerp? Laat dan een reactie achter via het onderstaande formulier en reageer op de volgende stelling:
Op aarde is geen plek meer voor wilde tijgers. Inspanningen ze te redden zijn daarom zinloos.
Lees het volledige artikel
National Geographic magazine Editie December 2011
€ 4,95 Bestel in webshop ›
