Op de vleugels van de albatros

De albatros is een machtige vliegmachine - een en al botten, veren en spieren zwevend op de wind. Hoog boven 's werelds koudste oceanen haalt hij snelheden boven de honderd kilometer per uur. Met zijn enorme vleugels - met een spanwijdte tot drieënhalve meter - kan de albatros zijn wereldreis honderden kilometers lang boven de golven zweven zonder één vleugelslag. De ongeveer 25 verschillende soorten brengen maanden, soms jaren door zonder zicht op land. Boven de oceaan, in de winderigste gebieden ter wereld, bieden ze het hoofd aan menige krachtige storm. Een vijftig jaar oude albatros heeft minstens zes miljoen kilometer afgelegd. Welbeschouwd zijn albatrossen matige vliegers, maar ze zijn daarentegen geweldige zwevers ¬¬– met een zeer efficiënt energieverbruik. Als een knipmes kunnen ze hun vleugels vastzetten in de spreidstand, zodat ze de zweefmachine waarin ze wonen alleen nog hoeven te besturen. Albatrossen verplaatsen zich in lange golfbewegingen: ze stijgen op door wind te vangen in hun vleugels, om bij de afdaling naar het zeeoppervlak gebruik te maken van de zwaartekracht. De meeste vogels worstelen met de wind, de albatros profiteert er optimaal van. Een albatros en, zeg, een meeuw verschillen meer dan alleen in lichaamsbouw van elkaar. De albatros heeft een brein dat zijn volmaakt gebouwde lichaam als een volleerd roerganger bestuurt. Als de software van een meeuwenbrein wordt geplaatst in het besturingssysteem van een albatros, zou het bij die machtige luchtzeiler niet opkomen om de enorme afstanden af te leggen die voor de albatros zo vanzelfsprekend zijn. Meeuwen blijven dicht bij de kust en eisen de heerschappij over dukdalven op. Albatrossen steken voor een ontbijtje oceanen over en vertonen zich alleen aan land als dit voor de paring noodzakelijk is. Op het land zijn albatrossen namelijk kopwiegende waggelaars met platvoeten. Maar hoe anders is het als ze die enorme vleugels uitslaan, de zwaartekracht negeren en ons landbewoners achterlaten. Dan tonen ze een onbeschrijfelijke schoonheid en gratie. Albatrossen zijn sierlijk als engelen en taai als ouwe schoenzolen. De ongeveer 25 verschillende soorten brengen maanden, soms jaren door zonder zicht op land. Boven de oceaan, in de winderigste gebieden ter wereld, bieden ze het hoofd aan menige krachtige storm. Ze lijken wel van een andere wereld. In een brief aan zijn vrouw Grace schreef de Amerikaanse ornitholoog Rubert Cushman Murphy in 1912: “Ik behoor nu tot een exclusieve groep stervelingen, want ik heb de Albatros gezien!” Bekijk de ingewikkelde begroetingen en hofmakerij en ontdek waarom deze vogels zulke efficiënte vliegers zijn.

• Twitter
• Pin It