Het is even verrassend als verontrustend: de van oudsher vrijheidsminnende Nederlander verliest met de dag meer privacy – en het laat hem koud.
Terwijl in de Verenigde Staten, Duitsland en Zweden het verzet tegen het verlies van privacy groot is, haalt de Nederlander de schouders op. Burgers zien nauwelijks bezwaren in de vele extra controlemaatregelen, blijkt uit diverse onderzoeken.
Zo toonde een enquête die het College Bescherming Persoonsgegevens in 2009 liet uitvoeren aan dat 56 procent van de burgers zich geen zorgen maakt over het gebruik van hun persoonlijke gegevens, dus ook niet over het misbruik ervan. Veiligheid gaat boven alles. Dat het merendeel van de Nederlanders hiervoor best wat privacy wil opofferen, blijkt onder meer uit de geruisloze manier waarop de Paspoortwet en de Wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens in 2009 werden aangenomen.
Deze wetten maken het mogelijk persoonsgebonden gegevens zoals naam, geboortedatum, vingerafdrukken en digitale pasfoto’s op te slaan, maar ook informatie over telefoon- en internetgebruik. Justitie en de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst hebben toegang tot de gegevens, ook van mensen die niet worden verdacht van een strafbaar feit. En hoewel EU-wetgeving geen vingerafdruk in het paspoort voorschrijft, vond de Nederlandse overheid het wel zo veilig om de vingerafdruk in het paspoort verplicht te stellen. Het kan immers niet veilig genoeg.
Een aantal juristen en belangenorganisaties voor de bescherming van privacy tekenen keer op keer protest aan wanneer er weer een privacybeperkende maatregel wordt ingevoerd. Zij waarschuwen dat Nederland een ‘veiligheidsstaat’ wordt. Veiligheid is daarbinnen een schijnzekerheid die de vrijheid van burgers inperkt met bijvoorbeeld de legitimatieplicht en vergaande opsporingsbevoegdheden van politie en justitie. Maar een volksopstand blijft uit. Hoogleraar recht en informatisering Corien Prins noemt de nonchalance van de bevolking verontrustend. “Privacy is niet voor niets opgenomen in de grondwet. Die gooi je niet te grabbel.”
Zo toonde een enquête die het College Bescherming Persoonsgegevens in 2009 liet uitvoeren aan dat 56 procent van de burgers zich geen zorgen maakt over het gebruik van hun persoonlijke gegevens, dus ook niet over het misbruik ervan. Veiligheid gaat boven alles. Dat het merendeel van de Nederlanders hiervoor best wat privacy wil opofferen, blijkt onder meer uit de geruisloze manier waarop de Paspoortwet en de Wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens in 2009 werden aangenomen.
Deze wetten maken het mogelijk persoonsgebonden gegevens zoals naam, geboortedatum, vingerafdrukken en digitale pasfoto’s op te slaan, maar ook informatie over telefoon- en internetgebruik. Justitie en de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst hebben toegang tot de gegevens, ook van mensen die niet worden verdacht van een strafbaar feit. En hoewel EU-wetgeving geen vingerafdruk in het paspoort voorschrijft, vond de Nederlandse overheid het wel zo veilig om de vingerafdruk in het paspoort verplicht te stellen. Het kan immers niet veilig genoeg.
Een aantal juristen en belangenorganisaties voor de bescherming van privacy tekenen keer op keer protest aan wanneer er weer een privacybeperkende maatregel wordt ingevoerd. Zij waarschuwen dat Nederland een ‘veiligheidsstaat’ wordt. Veiligheid is daarbinnen een schijnzekerheid die de vrijheid van burgers inperkt met bijvoorbeeld de legitimatieplicht en vergaande opsporingsbevoegdheden van politie en justitie. Maar een volksopstand blijft uit. Hoogleraar recht en informatisering Corien Prins noemt de nonchalance van de bevolking verontrustend. “Privacy is niet voor niets opgenomen in de grondwet. Die gooi je niet te grabbel.”
