Passie voor de walvis

Passie voor de walvis
Bij deze reportage

Joris van Alphen, Emerging Nature Photographer 2012, reisde naar Chili om verslag te doen van het natuurbeschermingsproject van Barbare Galletti, winnaar van een Future for Nature Award in 2011.

Auteur: Joris van Alphen Fotograaf: Joris van Alphen

"Ballena azul!" roept Jose Aviles en geeft een ruk aan de glanzend nieuwe 100pk motor van de Alfaguara. Het voormalige vissersbootje komt in beweging en we haasten ons in de richting van een nevelige pluim die honderd meter verder boven zee hangt. Gespannen tuur ik over het water. We varen enkele kilometers voor de kust van Isla Grande de Chiloé, het op één na grootste eiland van Chili. De wateren langs de westkust van het eiland vormen het belangrijkste foerageergebied van blauwe vinvissen dat bekend is op het zuidelijk halfrond. Gevoed door de koude Humboldtstroom, die voor de Chileense kust voedselrijk water omhoog stuwt, vormen hier ’s zomers grote massa’s plankton die zelfs vanuit de ruimte zichtbaar zijn. Dat plankton trekt ander leven aan.

Om de haverklap steekt een pinguïn of zeeleeuw het hoofd boven water en reuzenstormvogels zeilen langs de boot. Maar wij zoeken naar de reus van de oceanen, de blauwe vinvis. Een rimpelloze vlek in het wateroppervlak, dubbel het formaat van onze boot, verraadt waar een paar tellen geleden een groot lichaam door het water gleed. Aviles schakelt de motor af en laat de boot uitglijden. Naast onze kapitein staan Barbara Galletti en Elsa Cabrera, de één met radio en notitieblok in de handen geklemd, de ander met camera in de aanslag. De twee vrouwen zijn de drijvende kracht achter het Centro de Conservación Cetacea (CCC), een Chileense organisatie die zich inzet voor de bescherming van dolfijnen en walvissen. Het wachten is nu op een nieuwe ademfontein.

Een blauwe vinvis ademt met zoveel kracht uit dat de warme damp uit zijn longen meer dan negen meter de lucht in vliegt en daar even blijft hangen. Zo zijn de walvissen van een afstandje te spotten, zolang de zee niet al te wild wordt. Maar vandaag hebben we pech—de walvis zwemt snel en de deining neemt toe. Na tien minuten dobberen geven we het op. Zelfs een dier dat meer dan 30 meter lang is en tegen de 200 ton weegt is als een speld in een hooiberg in de Grote Oceaan.

Lees het volledige artikel

National Geographic Magazine Editie Mei 2012

€ 5,25
loading ...
Meer uit deze editie
Mei 2012
Gerelateerd
Uit de FotoCommunity
Walvis bi...
Puerto va...
Bultrug w...