Wie door een telescoop de sterrenhemel bewondert, wordt eerst overdonderd door wat hij ziet: de gouden ringen van Saturnus, sterrenhopen die glinsteren als juwelen, zacht sterrenlicht dat ouder is dan de mensheid zelf.
Langzaam treedt het besef in dat onze wereld deel uitmaakt van dit oneindige stelsel. En vervolgens begint de zoektocht naar een grotere telescoop. Deze ervaring had ook Galileo Galilei. Komend najaar is het vierhonderd jaar geleden dat hij voor het eerst zijn telescoop op de nachtelijke hemel richtte. Eerst verwonderde hij zich over wat hij allemaal zag. Zijn telescoop onthulde zoveel sterren die voorheen onzichtbaar waren gebleven dat Galileo al snel inzag dat zijn poging ze allemaal in het sterrenbeeld Orion onder te brengen, tot mislukken was gedoemd. Hij zag bergen op de maan, wat in tegenspraak was met de heersende opvatting dat alle hemelse objecten van een bovenaardse 'ether' waren gemaakt. Hij bracht vier heldere manen in kaart die rond Jupiter cirkelden als planeten in een miniatuurzonnestelsel, wat lijnrecht inging tegen de copernicaanse kosmologie waarin de zon als middelpunt van het heelal gold. De aarde bleek een klein onderdeel van een groot universum, en niet een groot onderdeel van een klein universum.
