Vallei van de walvissen

37 miljoen jaar geleden stierf in de prehistorische Thetyszee een vijftien meter lang dier met gekartelde tanden en een gapende muil. Het zonk naar de zeebodem en miljoenen jaren lang hoopten zich boven zijn botten sedimentlagen op. De zee trok zich terug en de vroegere zeebedding veranderde in een woestijn, waarbij het gesteente boven de beenderen werd afslepen door de wind. Langzaam veranderde de aarde. Verschuivingen in de aardkorst duwden India tegen Azië aan en stuwden de Himalaya omhoog. In Afrika gingen onze vroegste voorouders rechtop lopen. De farao’s bouwden hun piramiden, het Romeinse Rijk dijde uit en viel. En intussen werkte de wind geduldig verder. Tot op een dag Philip Gingerich het werk overnam. Gingerich is als paleontoloog verbonden aan de University of Michigan. In november 2009 ligt hij in Wadi Al-Hitan, een plek in de Egyptische woestijn, bij zonsondergang languit naast de ruggengraat van het beest, Basilosaurus. Het zand rondom hem ligt bezaaid met fossiele haaientanden, stekels van zee-egels en beenderen van reusachtige meervallen. “Als ik naar deze woestijn kijk, zie ik de oceaan,” zegt Gingerich. Hij is op zoek naar een cruciaal stukje van het skelet, en er is haast mee gemoeid. Het begint te schemeren en hij moet dringend terug naar het kamp, voordat zijn collega’s zich zorgen gaan maken. Wadi Al-Hitan is een prachtig maar meedogenloos gebied. Zo stuitte Gingerich behalve op beenderen van prehistorische zeemonsters ook op de stoffelijke resten van menselijke pechvogels. Van de kop naar de staart onderzoekt Gingerich elke wervel van de ruggengraat met de steel van zijn kwast. Plots stopt hij en legt hij zijn gereedschap neer. “Hier is het pronkstuk.” Behoedzaam veegt hij met zijn vingers het zand weg en legt hij een slank botje bloot van amper twintig centimeter lang. “Een walvispoot, zoiets zie je niet elke dag,” zegt hij met het bot eerbiedig in beide handen.

• Twitter
• Pin It