Geen land investeert zo in schone energie als China. Geen land ook verbrandt zo veel steenkool om zijn economie te laten draaien.
Rizhao in de provincie Shandong is een van de honderden Chinese steden die zich opmaken voor een groeispurt. De toegangsweg naar de stad telt acht rijstroken; druk is het er nog niet. In de haven daarentegen, waar veel ijzererts wordt aangevoerd, heerst volop bedrijvigheid: Beijing heeft deze terminal bestempeld tot ‘oostelijk bruggenhoofd van de nieuwe Euraziatische route’.
Een groot bord maant de inwoners ‘een nette stad te bouwen en een keurige burger te zijn’. Rizhao is een stad die wetenschappers over de hele wereld grote zorgen baart. Want de snelle economische groei en de nieuw verworven rijkdom stuwen de CO2-uitstoot steeds verder op. De economie groeit zo hard dat China in de afgelopen tien jaar de VS als grootste producent van broeikasgassen is voorbijgestreefd.
Om dit beeld iets te nuanceren neemt stadsarchitect Yu Haibo me na onze lunch in het Guangdian Hotel mee naar het dak van het restaurant. Daar moeten we ons eerst een weg banen langs een stelsel van buizen van een zonneboiler, die zorgt dat er ruim voldoende warm water beschikbaar is voor de keuken en de 102 hotelkamers. Daarna nemen we vanaf het dak de weidse skyline van Rizhao in ons op. Waar we ook kijken, op elk gebouw zijn vergelijkbare installaties te zien.
Trots vertelt Yu dat 95 procent van alle gebouwen beschikt over zonnecollectoren. “Volgens sommigen is het 99 procent, maar zover durf ik niet te gaan.”Welk percentage het ook is, het blijft indrukwekkend. En de zonneboilers van Rizhao staan niet op zichzelf. Nergens ter wereld worden meer installaties voor de winning van duurzame energie geplaatst dan in China, en nergens draaien meer windmolens en produceren fabrieken meer zonnepanelen.
Een groot bord maant de inwoners ‘een nette stad te bouwen en een keurige burger te zijn’. Rizhao is een stad die wetenschappers over de hele wereld grote zorgen baart. Want de snelle economische groei en de nieuw verworven rijkdom stuwen de CO2-uitstoot steeds verder op. De economie groeit zo hard dat China in de afgelopen tien jaar de VS als grootste producent van broeikasgassen is voorbijgestreefd.
Om dit beeld iets te nuanceren neemt stadsarchitect Yu Haibo me na onze lunch in het Guangdian Hotel mee naar het dak van het restaurant. Daar moeten we ons eerst een weg banen langs een stelsel van buizen van een zonneboiler, die zorgt dat er ruim voldoende warm water beschikbaar is voor de keuken en de 102 hotelkamers. Daarna nemen we vanaf het dak de weidse skyline van Rizhao in ons op. Waar we ook kijken, op elk gebouw zijn vergelijkbare installaties te zien.
Trots vertelt Yu dat 95 procent van alle gebouwen beschikt over zonnecollectoren. “Volgens sommigen is het 99 procent, maar zover durf ik niet te gaan.”Welk percentage het ook is, het blijft indrukwekkend. En de zonneboilers van Rizhao staan niet op zichzelf. Nergens ter wereld worden meer installaties voor de winning van duurzame energie geplaatst dan in China, en nergens draaien meer windmolens en produceren fabrieken meer zonnepanelen.
