Bij deze reportage
Uit de shop
Journalist James Conaway komt met eigen ogen bekijken wat het Olympisch Comité heeft versmaad. En dat is nogal wat. Om te beginnen schijnt de zon, ondanks het wolkendek dat vaak boven het aangrenzende Michigan Lake hangt.
Al is Chicago met bijna drie miljoen inwoners een indrukwekkende stad, sinds de befaamde journalist A.J. Liebling in de jaren vijftig in The New Yorker schreef dat Chicago nooit aan New York zou kunnen tippen, wordt het smalend de Second City genoemd.
En dat terwijl Chicago de wereld toen reeds had verblijd met de autoradio, het postorderbedrijf en een optiebeurs (waar tot op de dag van vandaag in opties op varkensbuiken wordt gehandeld). Sinds een jaar of tien scoort Chicago bovendien hoog op moderne criteria als leefbaarheid en milieuvriendelijkheid. En toch zag de stad de Olympische Spelen van 2016 aan zijn neus voorbijgaan.
Journalist James Conaway komt met eigen ogen bekijken wat het Olympisch Comité heeft versmaad. En dat is nogal wat. Om te beginnen schijnt vaak de zon, ondanks het wolkendek dat boven het aangrenzende Michigan Lake hangt. Het openbaar vervoer is prima geregeld, de parken zijn bijna net zo alomtegenwoordig als de worst, en de architectuur is adembenemend – zelfs letterlijk, voor wie naar de bovenste verdieping van de Willis Tower gaat, het hoogste gebouw van Amerika, en ruim 440 meter de diepte in tuurt.
En dan zijn er de fantastische musea, het sprankelende kunstleven – symfonieorkesten, operagezelschappen, het Art Institute, het Museum of Contemporary Art – en het verrukkelijke eten. Een mens komt hier al met al niets te kort.
En dat terwijl Chicago de wereld toen reeds had verblijd met de autoradio, het postorderbedrijf en een optiebeurs (waar tot op de dag van vandaag in opties op varkensbuiken wordt gehandeld). Sinds een jaar of tien scoort Chicago bovendien hoog op moderne criteria als leefbaarheid en milieuvriendelijkheid. En toch zag de stad de Olympische Spelen van 2016 aan zijn neus voorbijgaan.
Journalist James Conaway komt met eigen ogen bekijken wat het Olympisch Comité heeft versmaad. En dat is nogal wat. Om te beginnen schijnt vaak de zon, ondanks het wolkendek dat boven het aangrenzende Michigan Lake hangt. Het openbaar vervoer is prima geregeld, de parken zijn bijna net zo alomtegenwoordig als de worst, en de architectuur is adembenemend – zelfs letterlijk, voor wie naar de bovenste verdieping van de Willis Tower gaat, het hoogste gebouw van Amerika, en ruim 440 meter de diepte in tuurt.
En dan zijn er de fantastische musea, het sprankelende kunstleven – symfonieorkesten, operagezelschappen, het Art Institute, het Museum of Contemporary Art – en het verrukkelijke eten. Een mens komt hier al met al niets te kort.
