06-11-2011 14:12
Er waren twee obers en ik was de enige gast. Er was tussen het opdienen van verschillende gangen dus veel tijd over. Om de beurt liepen de obers met een grote boog om mij heen, bleven even staan en knikten me, wanneer we oogcontact hadden, vriendelijk toe. Zij beheersten het Engels niet goed en ik kende maar een handvol Nepalese woorden, waardoor een gesprek niet echt wilde vlotten. Omdat ik een biertje had besteld en geen dorst meer had, maakte ik een afwerend gebaar toen een van de obers een waterglas dat op de tafel stond, wilde vullen. ‘Can I take it?’ vroeg hij, en op mijn instemmend gebaar nam hij het glas en de karaf mee naar achter. Korte tijd later verscheen de andere ober om een nieuwe boog rondom mijn tafel te maken. Hij inspecteerde hoever ik inmiddels met de maaltijd was gevorderd, liep naar achteren en kwam terug met een glas en een kan water. Ik bedankte hem vriendelijk en liet hem een glas water inschenken, ik had geen moed hem mijn aanvankelijke weigering bij zijn collega uit te leggen. Ik was blij toen ik na het dessert eindelijk deze ongemakkelijke maaltijd kon verlaten. Voordat ik mijn lodge had bereikt, was het in het restaurant al helemaal donker. De volgende dag heb ik overplaatsing aangevraagd naar Kathmandu, waar ik in een ander, veel minder chique hotel heb gewacht totdat het luchtverkeer naar Europa werd hervat.
... loading ...
