18-01-2012 15:41
In de avond maak ik een tocht met Koro Carman, een jonge Maori-ondernemer die zijn gasten meeneemt naar de enorme kauri’s in het Waipoua Forest in Northland. Deze gigantische inheemse coniferen zijn pas na achthonderd jaar volgroeid en kunnen tientallen meters hoog worden. De kauri’s werden door de kolonisten in de 19de eeuw gerooid vanwege hun uitstekende houtkwaliteit en om plaats te maken voor nieuwe landbouwgronden. De hars van de boom werd gebruikt bij de productie van vernis en andere lakken. Inmiddels is er nog maar vijf procent van het bos over, dat als nationaal park wordt beschermd. De kauri mag ook buiten het park niet meer worden gerooid. Koro vertelt dat het bos hem, net als dat voor zijn voorouders gold, een bestaan verschaft.
Hij verzorgt met zijn bedrijf Footprints Waipoua wandeltochten langs de kauri’s. ‘Het toerisme biedt Maori in deze streek, waar het moeilijk is werk te vinden, een weg naar economische ontwikkeling.’ Voor Maori is het bos een heilige plek. Hij vertelt de mythe van de jonge Maori-krijger die een boom kapte om voor zijn gezin een kano te maken. ‘Nadat hij zijn werk had gedaan, ging hij naar huis. Tot zijn verbazing merkte hij dat de volgende dag de boom weer rechtop stond. Hij hakte opnieuw de boom om, maar deze stond de volgende dag weer op zijn plaats. De krijger ging voor de derde keer aan de slag en bleef bij gerooide boom zitten om te kijken wat er zou gebeuren. Hij zag dat de insecten en de vogels de stam weer oprichtten. “Waarom doen jullie dat?” vroeg hij verbaasd. “Omdat je geen toestemming hebt gevraagd aan de Heerser van het Woud,” was het antwoord. Toen hij de boodschap had begrepen en toestemming kreeg om de boom te gebruiken, hielpen de insecten en de vogels hem de kano voor zijn gezin uit te hakken.’
Terwijl Koro het verhaal vertelt, heeft de duisternis bezit van het bos genomen. Er valt een diepe, intense stilte. De vogels die overdag actief zijn, staken hun gezang en de nachtvogels moeten nog wakker worden. We staan bij de machtige Tane Mahuta, Heerser van het Woud, 51,5 meter hoog, met een imposante doorsnede van 13,8 meter. De bijna volle maan wierp een zilveren glans op grijze, ruwe bast. De boom is volgens Carman zeker tweeduizend jaar oud. Zijn zaad ontkiemde in een periode dat Nieuw-Zeeland nog geen menselijke bewoning kende, ver voordat de Maori en vele eeuwen later de blanke kolonisten het land een volledig ander aanzicht zouden geven. De boom is ouder dan de onze middeleeuwse kastelen en kathedralen, ouder dan de meesteEuropese steden. Ik voel me klein en nietig in de nabijheid van zoveel wijze, stille ouderdom. Tane Mahuta maakt mij verlegen.
Lees de hele reportage in National Geographic Traveler 2/2012, die op 8 maart verschijnt.
... loading ...
