06-04-2012 16:03
Het is carnaval in Valletta, de hoofdstad van Malta, en ik word omringd door mensen die in grote en kleurrijke kostuums uitbundig staan te dansen. De man naast mij draagt een weelderig geeloranje verenpak en swingt enthousiast mee op de maat van de muziek. Als ik hem vraag waarom carnaval belangrijk is, krijg ik een simpel antwoord: “Het is traditie én reden voor een feest!”
Hij doet zijn uitspraak in vloeiend Engels, maar gaat enkele tellen later over op een gesprek met een andere danser in een taal waar ik geen touw aan vast kan knopen. Alleen het laatste woord ken ik, want hij eindigt met ‘grazzi’. De Maltese taal is een vreemde mix van een oud Arabisch dialect en Italiaans, met her en der een vleugje Frans en Engels. Ik luister aandachtig naar het gesprek van de twee carnavalvierders en realiseer me dat de woorden, hoe onbegrijpelijk ze ook zijn, indruk op me maken. Ze zijn het resultaat van alle verschillende culturen die de eilandengroep in de afgelopen eeuwen heeft gekend.
En dat zijn er nogal wat. De Feniciërs – grofweg gezegd de vroegere inwoners van het huidige Syrië – , de Grieken, de Romeinen, de Aghlabiden (Noord-Afrika), de Normandiërs, de Sicilianen, de Spanjaarden, de Fransen (Napoleon) en de Britten; allemaal hebben ze een bepalende plek in de Maltese geschiedenis. En dan mis ik nog een van de belangrijkste elementen van de Maltese cultuur, namelijk de religieuze. Maar liefst 98 procent van de Maltezers is katholiek en verspreid over de eilanden staan vierhonderd kerken.
Hoewel dit stukje land vroeger om meer strategische redenen werd begeerd, vraag ik me als af wat Malta en het zustereiland Gozo zo bijzonder maakt? En als er in de afgelopen eeuwen zoveel wisseling van de wacht is geweest, is er dan nog wel sprake van een eigen identiteit? Mijn reisleider, Stephen Floriane, die met zijn licht getinte huid en donkere haren en ogen een typisch Maltees uiterlijk heeft, grinnikt als ik hem deze vraag stel. Hij antwoordt met: “Ik denk dat ik voor veel Maltezers spreek als ik zeg dat ik me voornamelijk mediterraans voel. Ook ik heb, met een Engelse moeder en een Maltese vader, gemengd bloed door mijn aderen lopen.”
De culturele verscheidenheid heeft onder meer gezorgd voor een flink aantal bijzondere bouwwerken. Mdina en Valletta, maar ook de gefortificeerde stad Birgu en de kleurrijke vissersplaats Marsaxlokk, zijn wat dat betreft de culturele pareltjes van het land. Ik werd tijdens mijn korte verblijf overweldigd door de charme die het land heeft, de gastvrije inwoners, de prachtige kustlijn en het aangename klimaat. De culturele identiteit van het land lijkt ongrijpbaar. Maar dat gegeven maakt Malta tegelijkertijd uniek. Het is een intrigerende mix die zorgt voor meer dan de som der delen. Samen vormen ze een karakter dat bijzonder en onmiskenbaar Maltees is. Het is een potpourri van culturen en het is juist deze smeltkroes die Malta een unieke en eigenzinnige identiteit geeft.
Wilt u meer weten over Malta? Lees dan het artikel Top 10 insider tips Malta.
