01-06-2012 15:27
Onlangs reisde ik met mijn gezin naar Thailand. Het werd een prachtig avontuur, waarin we van het ene hoogtepunt in het andere belandden – denk aan fietsen door de kokosnootplantages buiten Bangkok en aan olifanten voeren en wassen in Khao Sok. Het verhaal over deze familietrip verschijnt in een van de volgende uitgaven van Traveler.
Op de dag van vertrek werd ik op Schiphol geconfronteerd met twee bodyscanners bij de gate. Deze op last van de Amerikaanse overheid geïnstalleerde apparaten maken een soort naaktfoto van iedere passagier, om er zeker van te zijn dat deze geen gevaarlijke wapens aan boord brengt. Een aanslag lijkt erdoor uitgesloten, de scans laten immers álles zien.
De scanners zijn wereldwijd nauwelijks nog in gebruik. Zelfs op de internationale luchthavens in de VS zie ik ze zelden. Nederland is uiteraard weer het beste jongetje van de klas: op Schiphol verschijnen ze steeds vaker bij de gates voor vluchten naar niet-Europese bestemmingen. Engeland gaat nog verder: daar ben je nu verplicht je lichaam te laten scannen, anders vertrekt het vliegtuig zonder jou.
Nu heb ik twee bezwaren tegen de bodyscan, en die hebben te maken met gezondheid en privacy. Hoewel alom wordt beweerd dat de stralingsbelasting minimaal is en dus dat de scan veilig is, wordt iedere passagier natuurlijk wel aan straling blootgesteld. Hoe gezond kan dat zijn? Liever geen straling dan een klein beetje, toch? Ooit vroeg ik aan een grondstewardess van de KLM of mensen de bodyscanners wel eens weigeren te passeren. Haar veelzeggende antwoord: ‘Nee, eigenlijk alleen artsen.’
Ook is mij niet duidelijk wat er gebeurt met de gemaakte scans van mijn lichaam en dat van mijn gezin. Worden die ergens opgeslagen? Wie verzekert mij dat de scans direct na opname worden vernietigd? De privacy van mijn gezin, ons lichaam, is hier in het geding.
Ik heb voor deze blog contact gezocht met Schiphol, het ministerie van Veiligheid en Justitie en het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Maar het blijkt niet eenvoudig om van deze organisaties hierover wat informatie te krijgen. Voortdurend werd ik van de ene naar de andere afdeling verwezen, ik heb inmiddels zeven telefoonnummers in mijn notitieblokje van diverse ambtenaren die op één na niet thuis gaven. De medewerker die ik wel aan de lijn kreeg, zou een en ander nazoeken en mij terugbellen: nooit gebeurd.
Terug naar Schiphol. Aan een medewerker bij de bagagescanner liet ik weten dat ik niet door de bodyscanner wenste te lopen – in de wetenschap dat de Europese Commissie eist dat reizigers het recht hebben de bodyscan te weigeren en een alternatieve screeningmethode te kiezen. Ik was natuurlijk wel bereid door het gebruikelijke metaaldetecterend poortje te lopen. De man deed tot mijn verrasssing niet moeilijk. ‘Dat mag. Het is niet nodig, maar het mag.’
En dus gingen mijn vrouw, kinderen en ik als enigen níet door de bodyscanner. Verbazingwekkend genoeg, want blijkbaar vindt niemand het een probleem. Als makke schaapjes namen medepassagiers zonder protest plaats in de scanner en staken ze keurig hun armen in de lucht. Flits!
Ga jij door een bodyscanner?
