Bij deze reportage
Uit de shop
Met een duizenden jaren oude cultuur en een samenleving die bruist van kleur en leven is India een van de meest boeiende landen ter wereld.
'Varanasi is een stad van de dood, maar ik zag nog nooit zoveel krioelend leven. Op de kruising van Godowlia Road en Rabindranath Tagore Road maak ik een filmpje van het verkeer om thuis aan vrienden te laten zien. Iedereen probeert zich langs mij heen te persen. Voetgangers, mensen op de fiets van ouderwets Engels model, hele gezinnen op een ploffende Royal Enfield motor, met moeder in amazonezit achterop met de kinderen tussen haar en haar man. Riksja's die elkaar botsen, auto's, dieren. Er wordt geroepen en geclaxonneerd. De hete avondlucht ruikt naar uitlaatgassen, uitwerpselen en gefrituurde samosa's. Amit Sankhala, de jonge Indiër die me begeleidt op mijn reis, pakt mijn hand vast en trekt me zachtjes mee. 'Laten we op deze vluchtheuvel gaan staan. Je wilt toch niet dood?' grinnikt hij . Nee, ik wil niet dood. Maar op het moment dat ik word geroepen, zou ik hier in Varanasi willen zijn. De stad met zijn labyrint van steegjes waar soms zelfs een gids verdwaalt, duizenden kraampjes met producten waarvan ik de meeste niet ken en vooral de ghats, de trappen die naar de Ganges leiden. Hier bidden mensen, wassen zichzelf of hun kleding, brengen een offer aan de goden en verkopen spullen. De meest bijzondere functie is die van crematieplek. Hindoes zien Varanasi letterlijk als het centrum van het universum, de aardse toegangspoort naar het nirwana. Wie zich hier laat cremeren en zijn as laat uitstrooien over de heilige moederrivier, bevrijdt zich van de eeuwige cyclus van reïncarnatie. Het leven is lijden, en daarom streeft hij naar moksha, verlossing. In Varanasi wachten permanent zo'n 15.000 oude mensen in hosipices op hun dood, bijgestaan door vrijwilligers die vaak zo hun zonden uit vorige levens proberen uit te wissen.'
