Bij deze reportage
Op deze zonnige middag luiden de klokken wanneer we Blockley binnenrijden, een afgelegen dorp midden op het Engelse platteland. We parkeren voor de middeleeuwse kerk en vragen wat er gaande is.
Een huwelijk? ‘Nee,’ zegt een vrouw met een rieten boodschappenmand over haar arm. ‘Er wordt zo een bloemententoonstelling geopend.’ We steken het kerkhof over en sluiten aan bij de rij voor de ingang. We betalen de toegangsprijs van £1 en gaan naar binnen, waar we worden opgenomen in een gezellige, door en door Britse sfeer. Tijdens onze vier dagen in de Cotswolds, die om lyrisch te worden zo prachtige streek midden in zuidelijk Engeland, lijkt het dorpsleven nergens zo aantrekkelijk als hier. Aan de ene kant van de zaal hangt een ingelijste foto van de Britse koningin, die glimlachend neerkijkt op een groepje bezoekers, die op hun beurt glimlachend een vaas met kunstig geschikte narcissen staan te bewonderen. De bloemen hebben de tentoonstellingsprijs gewonnen en de vrouw die ze heeft gekweekt, Brenda, kan dit nauwelijks geloven. ‘Ik ben verrukt!’ straalt ze. De bloemenshow bezoeken we halverwege een rondrit die ik met mijn vrouw Clare maak in de streek van vriendelijke glooiende heuvels ten westen van Oxford en ten zuiden van Stratford upon Avon. We volgen de ‘Romantic Road’ naar de mooiste plekjes in de Cotswolds. De schilderachtige stadjes en dorpen roepen een Engeland op van tijdloze kalmte en comfortabele rijkdom, die ooit in de middeleeuwen met de wolhandel begon. Het is een bijna mythische plek, die ik alleen uit boeken kende toen ik veertig jaar geleden opgroeide in het industriële noorden van het land, in een stad van smog en staalfabrieken. Zoals de Engels auteur van reisverhalen S.P.B. Mais schreef in zijn klassieke The High Lands of Britain (1932): ‘[Nergens] op de wereld vind je een schoonheid die zo de ziel weet te troosten.’ Dit gezegende land lag slechts 150 kilometer van mijn stad vandaan, maar leek een andere planeet.
