Bij deze reportage
Uit de shop
Ibiza is wereldberoemd als hedonistisch partyeiland met een zonnig klimaat, 210 kilometer aan prachtige stranden en een onovertroffen aanbod strandbars en nachtclubs. De meeste bezoekers zien ook niet veel meer dan dat. Maar meer nog dan toeristeneiland i
‘Dit is een plek van vrijheid,’ verklaart de Britse zestiger Carl Hague zijn liefde aan het eiland. ‘Hier kun je zijn wie je wilt zijn.’ En dus ook een Britse lord. Almondbury is de naam van het landgoed dat Hague in Schotland bezit. ‘En bij een Schots landgoed krijg je automatisch de titel laird.
Dus technisch gezien ben ik een lord,’ knipoogt hij. Daarnaast is hij ook nog eens baron, een titel die hij kreeg opgespeld van een bevriende Fransman die een piepklein eilandje bezit in de Pacific. ‘Hij noemt zich de ongekroonde koning van het paradijs en is dus gerechtigd mensen in de adelstand te verheffen,’ zegt Hague. In zijn villa met zwembad wijst hij naar een foto aan de muur waarop hij daadwerkelijk een ridderslag krijgt, een gebeurtenis die hij zelf omschrijft als ‘a good laugh’, die uiteraard eindigde in een lange nacht.
De adellijke status van Hague is weliswaar schemerig, zijn omschrijving van Ibiza is trefzeker. Het eiland is wereldberoemd als hedonistisch partyeiland met een zonnig klimaat, 210 kilometer aan prachtige stranden en een onovertroffen aanbod strandbars en nachtclubs. De meeste bezoekers zien ook niet veel meer dan dat. Maar meer nog dan toeristeneiland is Ibiza een plek om te ontsnappen. Je moet er alleen de plekjes en de mensen voor kennen. Dat ene baaitje waar je naakt kunt zwemmen. Of dat yogaschooltje op die heuveltop met uitzicht op amandelbomen en een blauwe zee.
En geen plek op aarde waar zo veel levenskunstenaars, paradijsvogels, nachtvlinders en andere gelukzoekers voorkomen als op deze oppervlakte van amper vijftien bij veertig kilometer. Of ze nou een ondergedoken kunstenaar zijn of als vrije jongen in een cabriolet over het eiland razen, ze zoeken allemaal hetzelfde. De vrijheid om te zijn wie je wilt zijn.
Dus technisch gezien ben ik een lord,’ knipoogt hij. Daarnaast is hij ook nog eens baron, een titel die hij kreeg opgespeld van een bevriende Fransman die een piepklein eilandje bezit in de Pacific. ‘Hij noemt zich de ongekroonde koning van het paradijs en is dus gerechtigd mensen in de adelstand te verheffen,’ zegt Hague. In zijn villa met zwembad wijst hij naar een foto aan de muur waarop hij daadwerkelijk een ridderslag krijgt, een gebeurtenis die hij zelf omschrijft als ‘a good laugh’, die uiteraard eindigde in een lange nacht.
De adellijke status van Hague is weliswaar schemerig, zijn omschrijving van Ibiza is trefzeker. Het eiland is wereldberoemd als hedonistisch partyeiland met een zonnig klimaat, 210 kilometer aan prachtige stranden en een onovertroffen aanbod strandbars en nachtclubs. De meeste bezoekers zien ook niet veel meer dan dat. Maar meer nog dan toeristeneiland is Ibiza een plek om te ontsnappen. Je moet er alleen de plekjes en de mensen voor kennen. Dat ene baaitje waar je naakt kunt zwemmen. Of dat yogaschooltje op die heuveltop met uitzicht op amandelbomen en een blauwe zee.
En geen plek op aarde waar zo veel levenskunstenaars, paradijsvogels, nachtvlinders en andere gelukzoekers voorkomen als op deze oppervlakte van amper vijftien bij veertig kilometer. Of ze nou een ondergedoken kunstenaar zijn of als vrije jongen in een cabriolet over het eiland razen, ze zoeken allemaal hetzelfde. De vrijheid om te zijn wie je wilt zijn.
