Bij deze reportage
Barbados is helemaal niet stijfjes en formeel, zoals je van een Little England zou verwachten, maar is juist zichzelf, met alle levenslust van dien. Kulander legt uit waarom je tijdens een bezoek op dit eiland van levensgenieters nooit meer weg wil.
Een echte Barbadiaanse lach is als een vulkaanuitbarsting. Het begint met een diep gerommel in de buik, dat aanzwelt tot een gebulder achter in de keel, doorgaans gevolgd door heftige naschokken. Die uitbundige lach hoorde auteur Charles Kulander al twee keer eerder tijdens zijn bezoek aan het eiland Barbados: een keer toen hij in een huurauto stapte en geen stuur zag waar hij het had verwacht (links in plaats van rechts), en toen hij zo eigenwijs was om de waarschuwing van de ober voor de Barbadiaanse pepersaus te negeren.
"En toen ik hem voor de derde keer hoorde, snapte ik het ineens: die spontane lach die je, naar ik later zal merken, overal hoort, komt voort uit de zorgeloze blijdschap van een eiland de smoorverliefd is op zichzelf." Caribische vrienden van Kulander hadden hem verteld dat Barbados - ook wel Little England genoemd - het meest beleefde en beschaafde eiland in de regio is. Ze vonden het gewoon een beetje saai, bedoelden ze. Maar Kulander deelt deze mening niet. Barbados is helemaal niet stijfjes en formeel, zoals je van een Little England zou verwachten, maar is juist helemaal zichzelf, met alle levenslust van dien. In een reportage in Traveler legt Kulander uit waarom je tijdens een bezoek op dit eiland van levensgenieters nooit meer weg wil.
"En toen ik hem voor de derde keer hoorde, snapte ik het ineens: die spontane lach die je, naar ik later zal merken, overal hoort, komt voort uit de zorgeloze blijdschap van een eiland de smoorverliefd is op zichzelf." Caribische vrienden van Kulander hadden hem verteld dat Barbados - ook wel Little England genoemd - het meest beleefde en beschaafde eiland in de regio is. Ze vonden het gewoon een beetje saai, bedoelden ze. Maar Kulander deelt deze mening niet. Barbados is helemaal niet stijfjes en formeel, zoals je van een Little England zou verwachten, maar is juist helemaal zichzelf, met alle levenslust van dien. In een reportage in Traveler legt Kulander uit waarom je tijdens een bezoek op dit eiland van levensgenieters nooit meer weg wil.
