Slenteren over de romantische pleinen in Ljubljana of raften op de smaragdgroene Soca – Traveler ontdekt een ‘vergeten stukje hemel’, zoals de Slovenen hun jonge staat liefdevol noemen.
Helemaal alleen staat hij daar, zwoegend in de zoutpannen van Secovlje. Om hem heen een onafzienbare grijsblauwe watervlakte. Dijkjes verdelen de zee in ondiepe bekkens. Van boven moet het eruitzien als een gigantische legpuzzel. ‘Dober dan (goedemiddag)’, zegt de bruingebrande man in zijn rubberlaarzen vriendelijk. Met een speciale houten schuiver duwt hij zeezout op een grote hoop. Gregor Curic werkt al weer heel wat jaren in de bezienswaardige saline aan de Adriatische Zee. Hij komt uit Secovlje, het nabijgelegen dorp dat zijn naam gaf aan het eeuwenoude zoutwinningsgebied in het uiterste westen van Slovenië. ‘Het is mooi werk, hier onder de zon aan zee met al dat witte zout. Ik vind het heerlijk om in de buitenlucht bezig te zijn.’ Curic spreekt nauwelijks Engels. Met handen en voeten maakt hij duidelijk dat hij de watertoevoer naar de zoutpannen regelt. Daarnaast verdient hij een extra centje met het oogsten van het zeezout. ‘Alles is duurder geworden sinds we bij de Europese Unie kwamen’, constateert Curic. Maar ik moet hem niet verkeerd begrijpen. De 32-jarige Sloveen klaagt niet. Hij is tevreden. Voor geen goud ter wereld wil hij hier weg. Nog geen halve dag geleden zat ik in het vliegtuig op weg naar het vaderland van de trotse zoutwinner. En nu al, een paar uur op Sloveense bodem, ben ik overdonderd door de liefde van de Slovenen voor hun jonge staat. Herhaaldelijk wijzen inwoners mij erop dat Slovenië, als enige land ter wereld, ‘love’ in de naam heeft. Toeval natuurlijk, maar toch… Kijk voor meer werk van Max Dereta op www.maxdereta.com. Heb je tips over deze bestemming? Laat dan een reactie achter op de site via het onderstaande formulier.
