Bij deze reportage
Een wandeling in de voetsporen van schrijver Willem Frederik Hermans.
Er zijn vele redenen om naar Lapland te gaan: voor het lege landschap, de eenzaamheid of de afgelegen dorpjes aan meren en rivieren. Nooit meer slapen van Willem Frederik Hermans, de roman die Lapland op de Nederlandse literaire kaart heeft gezet, is natuurlijk ook een prima aanleiding. Lapland is voor ons een feest van herkenning. Hoe vaak hebben fotograaf Martin Kers en ik hier niet rondgetrokken? En dat in alle jaargetijden – in de zomerse muggentijd of in de diepe stilte van de winter wanneer we op ski's of sneeuwschoenen de toendra binnendringen, en waar opeens uit een bosje kreupelhout de ratel van een sneeuwhoen opklinkt. Nu is het herfst. Aan de kust, bij Alta in Noord-Noorwegen vlak bij de Noordkaap, zit er nog weinig geel tussen het groen van de bomen. Maar zodra we de stad verlaten over de asfaltweg, die sinds de jaren zeventig Alta met de oude marktplaats Karasjok verbindt, verandert het landschap in een palet aan kleuren van de toendra. Langs de weg liggen blinkende meertjes, als lidloze ogen die nooit slapen. In de stroomversnellingen van de riviertjes spoelt wit schuim om rotsblokken die bedekt zijn met grijze en lichtgroene korstmossen. Aan de oever van een meer, met hier en daar een rood geverfde hut waarin Noren zo graag hun vrije tijd doorbrengen, spiegelen gele berken en rode lijsterbessen zich in het water. Mijn reisgenoot trapt op de rem en stapt uit. 'Wat waanzinnig mooi!' zegt hij. 'Prachtig! Rij jij maar verder, ik blijf hier wel.' Heb je tips over deze bestemming? Laat dan een reactie achter op de site via het onderstaande formulier.
