Bij deze reportage
Uit de shop
"Ik ben alleen op pad, maar dat deert me niet. Romantici hebben immers de eenzaamheid nodig om inspiratie op te doen." Als een minstreel in de middeleeuwen reist onze verslaggever Robert Bloemen van stad naar stad, door de Noord-Beierse regio Franken.
Het is mistig en kil, deze herfstdag in Bamberg. Een beetje verloren loop ik door de lege straten. Maar dan breekt de zon door en ziet het stadje in Franken er opeens veel vriendelijker uit. Ik heb nu wel oog voor de prachtige kerken, de statige huizen, de intieme pleintjes. Mij vallen vooral de kleurrijke gevelbeelden op. Als je er een hebt ontdekt, dan zie je ze plotseling overal. Talrijke Madonna’s. Ze getuigen van een rijk katholiek verleden. Ik begin te snappen waarom ze Bamberg het Frankische Rome noemen. Het stadhuis is een bezienswaardigheid op zich. Het is midden in de rivier Regnitz op palen gebouwd, als een eiland. Het staat precies op de grens tussen het hoger gelegen stadsdeel waar de bisschoppen als vorsten heersten en de buurt waar de burgers het voor het zeggen hadden. Het gebouw is beroemd om zijn beschilderde façades. Zij wekken de illusie dat de afgebeelde zuilen en nissen ‘echt’ zijn. Ondanks de waardigheid van het raadhuis, permitteerden de burgers zich aan hun kant een grap. Ze lieten een been van een geschilderde putto, zo’n naakt kinderfiguurtje, driedimensionaal uit de muur bengelen. Wilden ze de bisschoppen een kleine trap nageven, vraag ik me glimlachend af. Bamberg is een verrassend begin van mijn rondreis door de Noord-Beierse regio Franken. Een kennis had me getipt over de relatief onbekende streek. Hij was vooral gecharmeerd van de historische plaatsen, die hij zo romantisch vond. Daarom trek ik hier nu van stad naar stad, net als zo’n minstreel in de middeleeuwen. Oké. Misschien gaat die vergelijking een beetje mank: zingen is niet mijn grootste talent, en ik reis per auto. Waarschijnlijk zou ik destijds slechts een marskramer zijn geweest...
