Bij deze reportage
Uit de shop
Toen hij klein was, liet zijn vader vaak de grote wereldbol naast zijn bed ronddraaien. ‘Zet je vinger maar neer waar je hem stil wil laten staan,’ zei hij dan. ‘Misschien ga je daar nog ooit naartoe.’
De wereldbol bleef staan bij plekken als Caïro en Sydney. Op een keer hield hij stil bij het Amazone-regenwoud.
Een halve eeuw nadat auteur Keith Bellows voor het eerst van de Amazone heeft gehoord, bezoekt hij het gebied waar reizigers zelden komen. Hij bevindt zich in het sjofele dorp Nauro in de regio Loreto, die een derde deel van Peru vormt. Het is midden in de natte tijd en ruim driekwart van Loreto staat onder water.
De Amazone is qua watervolume de grootste rivier ter wereld, en slingert zich door een gebied dat bijna net zo uitgestrekt is als de Verenigde Staten. Langs de oevers wonen nog steeds onbekende indianenvolkeren, zoals de stam op de grens van Peru en Brazilië die drie jaar geleden een verkenningsvliegtuigje met pijlen beschoot.
De omvang van de Amazone gaat het verstand bijna te boven: de afstand van oever tot oever is bij het hoogste waterpeil gemiddeld 45 kilometer, en bij het laagste nog altijd ruim 700 meter. Aan het eind van het regenseizoen is de monding wel 450 kilometer breed en stort de rivier 210.000 kubieke meter water per seconde de oceaan in – zestig keer zoveel als de Nijl en elf keer zoveel als de Mississippi.
De meeste toeristen blijven aan land en hebben maar een kleine actieradius. Maar de Aqua, die Francesco naar zijn instructies door de Peruviaanse marine heeft laten bouwen, vaart ver de Amazone op en is uitgerust met twee sloepen waarmee Keith Bellows en fotograaf Richard Olsenius naar plekken in de jungle zullen varen die nog niet zo lang geleden vrijwel onbereikbaar waren. De komende vier dagen leggen ze zo’n 450 kilometer af, met als eindbestemming Iquitos.
Een halve eeuw nadat auteur Keith Bellows voor het eerst van de Amazone heeft gehoord, bezoekt hij het gebied waar reizigers zelden komen. Hij bevindt zich in het sjofele dorp Nauro in de regio Loreto, die een derde deel van Peru vormt. Het is midden in de natte tijd en ruim driekwart van Loreto staat onder water.
De Amazone is qua watervolume de grootste rivier ter wereld, en slingert zich door een gebied dat bijna net zo uitgestrekt is als de Verenigde Staten. Langs de oevers wonen nog steeds onbekende indianenvolkeren, zoals de stam op de grens van Peru en Brazilië die drie jaar geleden een verkenningsvliegtuigje met pijlen beschoot.
De omvang van de Amazone gaat het verstand bijna te boven: de afstand van oever tot oever is bij het hoogste waterpeil gemiddeld 45 kilometer, en bij het laagste nog altijd ruim 700 meter. Aan het eind van het regenseizoen is de monding wel 450 kilometer breed en stort de rivier 210.000 kubieke meter water per seconde de oceaan in – zestig keer zoveel als de Nijl en elf keer zoveel als de Mississippi.
De meeste toeristen blijven aan land en hebben maar een kleine actieradius. Maar de Aqua, die Francesco naar zijn instructies door de Peruviaanse marine heeft laten bouwen, vaart ver de Amazone op en is uitgerust met twee sloepen waarmee Keith Bellows en fotograaf Richard Olsenius naar plekken in de jungle zullen varen die nog niet zo lang geleden vrijwel onbereikbaar waren. De komende vier dagen leggen ze zo’n 450 kilometer af, met als eindbestemming Iquitos.
