Avonturiers van het Jaar

Ontmoet de avonturierster die bijna 13.000 km in één jaar liep

Thru-hiker Heather Anderson heeft ruim 45.000 kilometer op haar naam staan schreef geschiedenis op de befaamde trekroutes van de VS. woensdag, 13 maart 2019

Door Doug Schnitzspahn

Deze maand maakte National Geographic de Avonturiers van het Jaar 2019 bekend. Heather Anderson is een van de zes avonturiers. Noot: bij ‘thru-trekken’ worden officiële wandelroutes door de natuur zonder onderbreking en binnen één kalenderjaar afgelegd.

Ik vraag Heather ‘Anish’ Anderson of ze een spiritueel persoon is. Ik weet dat het meer dan alleen puur fysieke kracht vereist om in 251 dagen een kleine 13.000 kilometer door berg en dal te trekken. Ook heb ik gehoord dat ze niet van poespas houdt – zoals uitgeroepen worden tot National Geographic- ‘Avonturier van het Jaar’ – en wil ik haar met deze vraag de gelegenheid geven om wat dieper in te gaan op het waarom achter haar prestaties. Haar antwoord is simpel: “Ja.” Dat is het, geen verdere uitleg.

Het kernachtige antwoord is niet verrassend, want het is wat je kunt verwachten: een eigenzinnige gerichtheid op dat wat nodig is om de bovenmenselijke prestaties te leveren die het palmares van Anderson kenmerken. Het is ook het antwoord van een topatlete die zich in dit tijdperk van opschepperij en zelfpromotie verre houdt van sociale media. Om de grenzen van het uithoudingsvermogen te verleggen, moet je je terugtrekken in een bewustzijn waarin het leven zich van moment tot moment afspeelt. Sinds 2013 heeft Anderson in hoog tempo ruim 45.000 kilometer aan trekroutes afgelegd – een grotere afstand dan de omtrek van de aarde op de evenaar.

(Maak kennis met de Poolse bergskiër die in een adembenemend avontuur als eerste op ski’s de op één na hoogste berg ter wereld afdaalde.)

Anderson begon haar loopbaan echter niet met zulke verheven doelen, maar zoals de meeste recreatieve thru-wandelaars. Ze was nooit uitzonderlijk sportief geweest maar wel dol op de natuur. Ze begon met het lopen van trektochten tijdens een baan in de Grand Canyon, en toen ze in 2003 afstudeerde aan de Anderson University, even buiten Indianapolis, had ze veel tijd om handen en geen idee wat ze met haar leven wilde. Dus besloot ze om te proberen de ruim 3500 kilometer lange Appalachian Trail af te leggen. De bijnaam die ze op de Trail droeg – ‘Anish’ – nam ze aan ter ere van haar betovergrootmoeder, die van Anishinaabe-indianen afstamt, en zonder het te beseffen zette ze de eerste stappen op weg naar een leven als een van de meest legendarische thru-trekkers die ooit door de natuur is getrokken. Maar dat was nog niet alles. Als wandelverslaafde ontwikkelde zij zich tot een van de vierhonderd mensen op aarde die de zogenaamde ‘Triple Crown of Hiking’ hebben veroverd, de officieuze titel die wordt verbonden met trekkers die de Continental Divide Trail, de Pacific Crest Trail (PCT) en de Appalachian Trail hebben afgelegd.

Daarna keerde ze terug naar het normale leven, trouwde en begon aan een baan in Seattle. Maar het bevredigde haar niet. Ze had heimwee naar een ongebruikelijker leven, naar iets diepers, naar het trekken door de natuur.

“Je verwerkt heel veel dingen wanneer je gedurende lange tijd door de natuur trekt en met jezelf in contact staat,” zegt zij. “Ik had zo mijn eigen vragen waarop ik het antwoord wilde weten, en de beste plek om dat volgens mij te doen is gedurende een lange trektocht of een lange loop.”

Ze scheidde, nam ontslag en begon aan een zoektocht om antwoord op die nog altijd knagende persoonlijke vragen te krijgen. Haar statistieken zijn verbijsterend. Met een knie waarin ze een mysterieuze pijn voelde, vestigde ze in 2013 het officiële snelheidsrecord op de PCT. De klachten leken haar niet te vertragen. In zestig dagen legde ze 4273 kilometer af, waarmee ze het vorige record met vier dagen verpletterde en de eerste vrouw ooit werd die het algemene record in handen kreeg. In 2015 vestigde ze op de Appalachian Trail het snelheidsrecord voor vrouwen zonder hulp van buitenaf (wat betekende dat ze alle logistiek en bevoorrading zelf regelde, zonder de steun van een team of hulp van derden): voor de route tussen Georgia en de top van de Mount Katahdin in Maine had ze slechts 54 dagen nodig. Het jaar daarop vernietigde ze het record op de Arizona Trail door de 1287 kilometer aan woestijn en bergen in 19 dagen, 17 uur en 9 minuten af te leggen.

Ook vorig jaar overtrof Anish zichzelf, toen ze de eerste vrouw en vijfde persoon überhaupt werd die de Triple Crown – 12.784 kilometer – binnen één kalenderjaar aflegde. Die prestatie wist ze op verbluffende wijze te leveren, namelijk door ruim vijftig kilometer per dag te trekken om daarmee de totaalafstand in 251 dagen, 20 uur en 10 minuten te voltooien. (Het algehele record is in handen van Cam ‘Swami’ Honan, die er 231 dagen over deed.) Het was ook de derde keer dat zij de drie grote trekroutes van de VS had afgelegd, de enige vrouw ooit die dat had gedaan.

En dat alles van een meisje dat in haar jeugdjaren in Michigan 45 kilo te zwaar was en veel werd gepest. Maar het aantrekkelijke van Andersons prestaties is dat ze laten zien dat de meest bijzondere mensen niet per se mensen hoeven te zijn die met de beste papieren in het leven zijn gestart. Volharding betekent meer dan aangeboren talent. Anderson heeft baanbrekende trail-records gevestigd met weinig meer dan bescheidenheid en lef. “Ze is niet die geboren supersportvrouw met een superatletisch lichaam, en dat maakt haar voor mij juist zo inspirerend,” zegt Will Harlan, een bekende ultra-loper en hoofdredacteur van het tijdschrift Blue Ridge Outdoors. “Ieder van ons zou in haar voetstappen kunnen volgen – behalve dat we dat niet kunnen omdat we het doorzettingsvermogen missen.”

Jennifer Pharr Davis, de National Geographic- ‘Avonturier van het Jaar’ die in 2008 het algemene snelheidsrecord op de Appalachian Trail vestigde, is het daarmee eens. “Mensen begrijpen nooit goed hoe ‘doorsnee’ en normaal kampioenen als Heather eigenlijk zijn,” zegt zij. “Door deze prestaties als bovenmenselijk af te schilderen kan de kijker of lezer achteroverleunen. Maar als mensen zien hoeveel ze met deze topatleten gemeen hebben, worden ze wat ongemakkelijk – op een goede, flinke manier.”

Pharr Davis prijst ook de niet-pretentieuze ‘doe maar gewoon’-houding van Anderson en het feit dat ze een baanbrekende pionier in het wereldje van de thru-wandelaars is, een wereldje dat wordt overheerst door mannen. “Ze heeft geholpen om vermeende grenzen tussen de seksen af te breken,” zegt zij. “De meeste mensen zullen nooit begrijpen hoeveel fysiek uithoudingsvermogen er voor zulke records nodig is en hoeveel zelftwijfel je voor zoiets moet overwinnen, vooral als je de enige vrouw bent in een pantheon van mannen.”

Maar iedereen die naar een of ander specifiek trainingsprogramma of geheim ingrediënt zoekt om het succes van Anderson te verklaren zal teleurgesteld worden. Wat haar drijft, is niets meer of minder dan de vastberadenheid om te blijven lopen. “Ik doe wat ik wil en kijk dan hoever ik kom. Ik probeer open te blijven staan voor alle kronkelpaden van het leven,” zegt ze.

Die houding neemt de 36-jarige Anderson ook in bij het aangaan van nieuwe trekavonturen of het schrijven van het boek over haar ervaringen, Thirst: 2,600 Miles to Home, dat in januari uitkwam en over haar snelheidsrecord op de Pacific Crest Trail gaat. De ‘dorst’ uit de titel is zowel letterlijk (in juni kwam ze op het Zuid-Californische woestijngedeelte van de Trail zonder water te zitten) als figuurlijk (de drijvende kracht achter haar streven om records op het gebied van thru-wandelen te vestigen). Op papier lijkt ze wat meer bereid te zijn in te gaan op haar geestesgesteldheid dan in interviews met journalisten. Ze legt uit dat ze aan het begin van een trektocht bang maar vastbesloten is, hoewel ze later op de trektocht naar een poema brult wanneer ze oog in oog met het dier komt te staan.

“Ik ben nog steeds bang voor allerlei dingen. Op sommige dagen lijkt het helemaal absurd te zijn dat ik alleen in de bossen slaap. Dat ik te maken heb gehad met grizzlyberen, wolven, rode lynxen, ratelslangen, vergaande onderkoeling, uitdroging et cetera. Dat ik geregeld risico’s op het gebied van geld en relaties neem om naar een leven te streven waar John Muir trots op zou zijn,” schrijft ze.

Dat leven wordt niet bepaald door de unieke momenten die ze tijdens haar trektochten heeft ervaren – zelfs niet dramatische ogenblikken als het wegjagen van een poema – maar veeleer door de verlichting van de reis als geheel.

Wanneer ik haar vraag om wat meer te vertellen over haar spirituele kant, antwoordt ze: “Ik voel dat er dingen zijn die grootser zijn dan wij. Daarmee voel ik een band wanneer ik in de natuur ben. Telkens wanneer ik in de natuur ben, is die band overal om me heen merkbaar.”

Dat is wat je leert als je rond de wereld trekt.

Dit artikel werd oorspronkelijk in het Engels gepubliceerd op NationalGeographic.com