Avontuur

Hij beklom El Capitan – met alleen de kracht van zijn armen

El Capitan werd niet alleen door Alex Honnold beklommen in de film Free Solo. Meer dan tien jaar geleden waagde Belgische topsporter Marc Herremans een poging – met gebruik van alleen de kracht van zijn armen. dinsdag, 19 maart 2019

Door Jorinde Vroonhof

Geen enkele berg staat op dit moment zo in de belangstelling als El Capitan. De befaamde rotswand in Yosemite National Park (California) werd eerder al free solo beklommen door Alex Honnold. Babsi Zangerl werd uitgeroepen tot Avonturier van het Jaar 2019 voor haar vrije beklimming van de ‘Magic Mushroom', de op één na zwaarste route. Een rotswand als geen ander – iets wat de Belgische topsporter Marc Herremans maar al te goed weet. Deze ‘iron man’ beklom meer dan tien jaar geleden ook El Cap, daarbij alleen gebruikmakend van de kracht van zijn armen. National Geographic ging met hem in gesprek - over optrekken, de ultieme balansoefening én de inspiratie-film Free Solo.

Bijzondere klimpoging

Het beklimmen van El Capitan stond al jong op de bucket list van Marc Herremans. “Vroeger na de schoolperiode ben ik met vrienden gaan klimmen. Toen stonden wij op een dag voor El Capitan. We hadden toen natuurlijk niet het juiste materiaal bij ons, maar we zeiden wel tegen elkaar: ooit gaan we dat doen.” Toen Marc Herremans professioneel triatleet werd schoof hij deze droom even op de lange baan. Maar in 2002, tijdens een training in Lanzarote, kreeg hij een ongeval waarbij hij verlamd raakte van borst tot teen. “Toen dacht ik in eerste instantie: dat is vast iets wat ik moet schrappen.” Maar Marc liet zich niet van zijn dromen weerhouden en ook na zijn ongeval bleef hij doorsporten en indrukwekkende sportprestaties neerzetten. 

En op een dag, zo’n vier jaar na het ongeval, kwamen zijn vrienden aanzetten met een oplossing: een soort zitje met een systeempje waarmee hij zich tóch zou kunnen optrekken tegen de rotswand.  Toen ging het allemaal snel. In mei had Marc de Ironman triatlon van Lanzarote gedaan, en hij was zich alweer aan het voorbereiden voor een nieuwe Ironman in oktober in Hawaii. “En tussendoor hebben we dan effekes snel El Cap ingepland.”

In 2006 waagden ze de poging. Marc en zijn vrienden kozen voor de route ‘the Nose’. De score na de eerste dag: 300 meter, perfect op schema om na vier dagen de top te bereiken. Maar na één nacht slapen moest Marc constateren dat hij te veel pijn in zijn rug had. Het werken met het zitje zorgde ervoor dat de kracht altijd op de breuklijn terechtkwam, precies waar zijn rug gebroken was. “Het was eigenlijk gewoon niet haalbaar.”

Teleurstelling

Of Marc teleurgesteld was? Ja natuurlijk, zegt hij. “Maar anderzijds, als je dat achteraf bekijkt was het een mirakel geweest als het wel gelukt was. Het was vier jaar na een ongeval, dan ben je nog altijd in een fase dat je je lichaam moet leren kennen. Ik had een paar maanden van tevoren de zwaarste triatlon ter wereld gedaan, en dan even snel over en weer naar Amerika om dat te gaan doen, dat was eigenlijk een beetje te positief ingezien. Dat zie je in de film Free Solo ook: het beklimmen van een rotswand vergt zo’n immense voorbereiding. Als je dat te licht oppakt, dan lukt dat niet hè.”

Optrekken, optrekken en nog eens optrekken

Met het juiste materiaal en een beter zitje was het misschien wel gelukt, denkt Marc. Maar de manier waarop hij klimt is ook heel anders dan in de film Free Solo. “Het klimmen zoals bij Free Solo is natuurlijk fantastisch, dat is coördinatie en techniek – maar als je verlamd bent van borst tot tenen dan komt het eigenlijk gewoon aan op optrekken, optrekken en nog eens optrekken. Op zich is dat natuurlijk heel zwaar, maar wel in zekere zin gemakkelijk.”

Hoe bereid je je dan voor op zo’n beklimming? “Ik moet sowieso alles op mijn armen doen, maar rond die tijd heb ik nog wel extra getraind. Uiteraard is het daarnaast ook een mental game. Je weet dat je je gigantisch veel moet optrekken om naar boven te komen, en daar moet je mentaal ook klaar voor zijn.”

De mental game

En die mental game, daar blinkt Marc duidelijk in uit. Niet voor niks coacht hij nu andere atleten, heeft hij zijn eigen stichting opgezet om andersvalide mensen aan het sporten te krijgen en geeft hij onder andere internationale motivatie-lezingen voor bedrijven. “Sinds mijn ongeval heb ik altijd een leidraad voor mezelf, iets wat mij er doorheen helpt. Ik heb al heel wat vrienden verloren. En die zouden alles geven om terug op de planeet te zijn op de manier zoals ik er nu zit. Dat herinnert mij eraan dat elke tegenslag of elk ding in het leven een kans is om terug te vechten. Zolang je hier bent op deze planeet, heb je kansen.

Herkent hij zich dan in Alex Honnold, die El Capitan zonder touwen beklom? “Je kunt dat natuurlijk moeilijk vergelijken, dat is zo uniek. Maar ik snap wel zijn passie en drive. Dat doorzettingsvermogen dat Honnold heeft, met toch wel een serieus risico dat het bij het minste foutje einde verhaal is - dan moet je toch wel een ongelooflijk mentaal sterke mens zijn. Wat hij doet, zowel op technisch als mentaal vlak, is heel weinig mensen op deze planeet gegeven. Om je angst op díe manier onder controle te houden en dan te zeggen: ik ga tóch naar boven.”

Balansoefening

En, geeft de film Free Solo hem ook nieuwe inspiratie? “De beelden zijn zo mooi, zo fascinerend, het is zo knap. Dus ja, na het zien van zo’n film begint het bij mij toch ook wel weer te kriebelen om te gaan klimmen.” Maar, voegt hij daar meteen aan toe: “absoluut niet zonder touwen!”. Marc is ervan overtuigd dat hij nog weleens terug zal gaan naar El Capitan en dan wél de top behaalt, maar concrete plannen liggen er nog niet. “Ik zou heel graag willen, maar heb hier ook drie kleine kindjes rondlopen van acht maanden, drie jaar en zes jaar. En mijn moeder is er ook niet zo happig op, eigenlijk. Ik zou het graag doen, maar tegelijkertijd denk ik: dan ga ik die menskes te veel aandoen en mijn kinderen te lang missen”.

Dat is voor Alex Honnold in Free Solo natuurlijk anders. Marc klinkt hier resoluut in: “Als die kindjes zou hebben dan zou hij er waarschijnlijk toch ook anders tegenaan kijken. Dat heb je zo’n verantwoordelijkheid. Als je dan een fout maakt tegen die rotswand, tja, dat is dan natuurlijk ook funest voor de kinderen. Als je helemaal alleen bent en rotsklimmen is je grootste passie, dan betrek je er weinig mensen bij als er iets gebeurt. Maar als je een gezin hebt dan is dat toch een heel ander verhaal.”

“Maar dat is het leven hè”, zegt hij stellig. “Het is altijd een balansoefening. We leggen het allemaal in de weegschaal, en we zullen zien wat het brengt.”

De Oscarwinnende documentairefilm Free Solo, over de ongelooflijke free solo-klim van Alex Honnold, wordt op 20 maart om 21:00 uitgezonden op National Geographic.

Lees meer