Digital Nomad

E-biketocht langs de machtige gletsjers van Wallis

De e-bike maakt een heuse opmars. Ook bij het mountainbiken. Digital Nomad Corno gaat een deel van de Stoneman Glaciara doen. Onder meer langs de beroemde Aletschgletsjer, waarbij hij 1100 meter hoogteverschil moet overwinnen. vrijdag, 27 juli 2018

Door Corno van den Berg

We staan in de vallei. Ik kijk omhoog. De berg voor me is meer dan indrukwekkend. Net als ik op wil stappen zegt mijn gids Romeo Volken: ‘De batterij is vol, maar als je hem teveel gebruikt is hij halverwege leeg.’ Hij lacht. Ja, dat ik mijn eigen krachten moet gebruiken had ik al verwacht. ‘Ik zou de ‘eco-stand’ doen. Dan halen we het zeker.’

Over dat laatste ben ik niet zo zeker als ik na een uur bergop puffend en zwetend even rust neem. We fietsen van Lax naar Fiescheralp omhoog via talloze haarspeldbochten, door het bos totdat de bomen ophouden. Het is onderdeel van de Stoneman Glaciara. Hij is aangelegd door Roland Stauder: een mountainbikelegende die talloze wedstrijden heeft gewonnen.

De hele tocht is 127 kilometer. Langs eeuwenoude bergdorpen en immense gletsjers, over smalle rotspaadjes en slingerende gravelwegen. Die je in meerdere dagen kunt doen. Of gedeeltelijk, zoals ik. Mountainbiken vind ik leuk voor een dag: een uitdaging op pedalen.

Het is pittig, zeker omdat de accu niet al te veel helpt. Ik wil niet met een lege accu komen te staan halverwege de berg en dus wordt het een wedstrijdje: wie heeft de meeste accustreepjes nog over op de top? Even heb ik hoop, maar ik verlies overduidelijk van de Zwitserse berggeit naast me. We lachen erom.

Als we even stoppen kijk ik de diepte in. Een tevreden gevoel overheerst als ik dit gapende gat zie. En de kabelbaan, die vanuit het dorp omhoogvoert. Ja, zo had het ook gekund. Met fiets en al naar boven en dan verder peddelen. Maar dit voelt beter, veel beter.

Een immense alpenweide opent zich voor me. Ik word begroet door koeien en hun onvermijdelijke koebellen. Ook hoor ik een alpenmarmot roepen. Onze welverdiende lunchstop is in een restaurant, waar we de accu’s kunnen opladen. Van de fiets en mezelf.

 

Om even rustig uit te buiken is de route gelukkig vlakker. Maar toch wel uitdagend her en der. Wat vooral komt door de grootte van de stenen waar we overheen gaan. Of hoe steil een rotspartij kan zijn. Totale controle over de fiets is noodzakelijk. Al kan ik altijd even afstappen en daarna weer verder gaan.

Afstappen doe ik zeker, maar dan vooral om het landschap te bewonderen. Met meer dan 40 vierduizenders en op de voorgrond de Aletschhorn, maar ook beroemde bergen als de Eiger, Mönch en Jungfrau. En het symbool van Zwitserland: de Matterhorn.

Ik ben vooral onder de indruk van de 16 kilometer lange Fiescher-gletsjer die in beeld komt: een verstopte en minder bekende gletsjer in het gebied. De grootste is de Aletsch, maar deze is net een slang zoals hij door het landschap slingert. ‘En wees maar niet bang, de Aletsch gaan we ook nog zien. Met de kabelbaan,’ lacht Romeo. 

We stoppen in het midden van een vallei. Bij een heuse stickerautomaat. ‘Hier kun je het bewijs halen dat je hier bent geweest.’ Oké, dan moet ik ook maar even langsgaan. Bij de kabelbaan omhoog zie ik opnieuw een fietspad. Het kan dus wel. Al is ook dit erg steil.

De Aletschgletsjer is een bezoek absoluut waard, merk ik al snel. Als ik van links naar rechts kijk zie ik alleen maar ijs met daaromheen bergpieken. Hij is 120 vierkante kilometer groot, dat is bijna niet te bevatten. Wat een natuurgeweld. Het restaurantje boven is uniek: een kop koffie in de schaduw van de grootste gletsjer van de Alpen. Het is ook een goed moment om te overpeinzen.

Het is overduidelijk. Met een e-bike kun je meer. Veel meer. Je neemt uitdagingen die anders een maatje te groot zijn en komt op plekken waar je anders niet snel zou komen. Ondanks de accu ben ik toch nog moe. Een heerlijk voldaan gevoel.

Lees hier verder over Wallis! Wil je meer weten over zomers Zwitserland, lees dan hier verder >