Van berghut naar berghut in Zwitserland

Van berghut naar berghut reizen, daar is Zwitserland is optimaal voor. Digital Nomad Corno reist een paar dagen door het kanton Wallis. Op allerlei manieren. Dit is genieten met een beloning. Of beter gezegd: met geluksmomentjes.vrijdag 27 juli 2018

Door Corno van den Berg
De laatste sneeuw smelt rond de berghut Cabane Panossière.

Een berghut. Toen ik jong was dacht ik dat dit hutten waren die op bijna onbereikbare plaatsen in de bergen liggen. En alleen te voet zijn te bereiken. Maar dat is niet waar natuurlijk. Ik ga op verschillende manieren reizen naar berghutten in Wallis, in het zuidwesten van Zwitserland.

Na uren stappen doemt de berghut op. Bovenop een rotsgebergte op 2985 meter hoogte. Becs de Bosson ten westen van Grimentz is duidelijk een berghut die je moet verdienen. En eerlijk is eerlijk: het gevoel van boven komen is extra lekker. Al voel ik mijn benen wel.

Het uitzicht vanuit Corno's kamer in de Anako Lodge.

Het uitzicht over de talloze vierduizenders is machtig. Zowel in de avond als in de vroege ochtend. Wat loopt daar? Het blijkt een zwarte kat te zijn. Het dier woont hier. Hij loopt als een volleerde ballerina over de sneeuw die her en der ligt. En hij wil spelen.

Een berghut bereiken kan ook makkelijker. De doodlopende straat, of eigenlijk zandpad, eindigt bij La Cabane Brunet. Deze berghut op 2103 meter hoogte ligt in de buurt van Verbiers op de route naar de Grand Combin. Ik stap uit terwijl het bijna donker is en zie veel laaghangende bewolking. Het begint te regenen. Oké, dan sta ik morgenvroeg wel wat eerder op om naar het landschap te kijken. 

Zonsondergang bij Cabane Brunet.

Binnen word ik verwelkomd door Jean-Marc Corthay. Hij is druk in de keuken, maar vindt nog tijd voor een hand en een praatje. Of ik al trek heb? Ja, hoor! Ik bekijk het menu. Naast lokale specialiteiten en fondue, zie ik rösti met worst en uiensaus op de kaart staan. Dat gaat er vandaag wel in.

Bij de toetjes staat onder meer limoentaart, maar ook: ‘Andere desserts hangt af van de stemming van de chef-kok.’ Ik moet lachen. Jean-Marc is al vol aan de bak. Hij heeft er zichtbaar zin in, dus dat komt wel goed. De inrichting van de hut is gemoedelijk met houten stoelen en tafels. Ideaal om even bij te komen zonder zorgen.

De zwarte kat van Becs de Bosson.

Jean-Marc meldt dat er tot tien uur elektriciteit is. Daarna moet je een zak- of hoofdlamp hebben. Of je mobiele telefoon natuurlijk. Waarvan er opvallend veel aan de laders liggen. Het is een herkenbaar gevoel. Ik wil graag ver weg van de wereld, maar wil niet helemaal afgesloten worden. Het is de realiteit anno 2018.

Net als veel andere berghutten zijn er voornamelijk gezamenlijke kamers. Soms zie ik ook kamers voor gezinnen en sporadisch een eenpersoonskamer. De mensen gaan hier vroeg slapen. Om weer vroeg uit de veren te gaan. Geen probleem, de zonsopgang is een heerlijk moment van de dag merk ik. De zon wringt zich tussen de wolken door, maar die geven zich niet zomaar gewonnen.

Het eerste daglicht bij Becs de Bosson.

Berghutten hebben vaak een rijke historie. Op 20 februari 1937 werd deze gehele hut bijvoorbeeld vernield door een lawine. Hij werd later herbouwd en is nu zowel in de zomer als winter open. Het is het vertrekpunt voor talloze wandelingen, onder meer ook naar de Cabane FXB Panossière. Deze ligt naast de Panossière-gletsjer: een mooi doel voor vandaag.

Een groepje mannen praat bij Becs de Bosson in de ochtend.

Na drie uur wandelen kom ik aan bij de hut. Het weer is slecht, dus blijf ik binnen. Of ze nou te voet, per auto of alleen lopend bereikbaar zijn: berghutten zijn niet zo heel verschillend merk ik.

Toch zijn er ook luxere accommodaties, al liggen die vaak niet op een bergtop. Neem Anako Lodge, net buiten het dorpje La Forclaz in het Val d'Hérens. Toen architect Olivier Cheseaux hoorde dat zes oude houten landbouwschuren zouden worden gesloopt, bouwde hij ze om tot luxe berghutten. In de traditionele sfeer, maar met alle moderne gemakken.

Het uitzicht vanaf de Anako Lodge.

De openslaande staldeuren zitten achter ongekend grote ramen, met een reden. Ook hier kijk ik uit over de Zwitserse bergen, die elke dag anders zijn, maar nooit gaan vervelen. Ja, dat is toch wel de grootste overeenkomst van alle berghutten: het verpletterende uitzicht.

Lees hier verder over Wallis! Wil je meer weten over zomers Zwitserland, lees dan hier verder > 

Lees meer